🕛 Żołnierz Który Zajmował Się Dostawą Paszy Dla Koni

Mieszarka do paszy to urządzenie, które z całą pewnością ułatwi pracę w wielu gospodarstwach rolnych. Będzie niezastąpiona przede wszystkim w tych miejscach, gdzie stawia się na racjonalną hodowlę zwierząt. W poniższym artykule przedstawiamy, komu przyda się mieszarka do paszy oraz co należy o niej wiedzieć. Odpowiedzialna hodowla zwierząt Karmienie zwierząt w taki sposób, aby wraz z pożywieniem dostawały one wszelkie niezbędne składniki odżywcze, jest zadaniem stosunkowo trudnym. Rozwiązaniem tego problemu może okazać się właśnie wspomniana mieszarka do paszy. To dzięki niej mamy pełną kontrolę nad produkcją paszy i nie musimy obawiać się tego, że nasze zwierzęta będą wyjadać tylko wybrane składniki. Takie podejście do ich karmienia z pewnością przełoży się na rozwój całego gospodarstwa. Dla kogo mieszarka do paszy? Mieszarka do paszy pozwoli nam na zaoszczędzenie mnóstwa czasu oraz wysiłku, który normalnie musielibyśmy poświęcić na ręczne mieszanie pokarmu dla koni, świń lub innych zwierząt hodowlanych. Jest to bardzo istotne, kiedy jesteśmy właścicielami dużego gospodarstwa z dużą ilością różnych zwierząt. Mieszarka do paszy pozwoli nam na sprawne przygotowanie pokarmu dla zwierząt różnej wielkości – zarówno małych, jak i dużych Mieszarka do paszy – dlaczego warto? Mieszarka do paszy pozwoli nam na produkcję paszy wysokiej jakości nie tylko na własny użytek, ale również na skalę przemysłową. Jeżeli planujesz kupić mieszarkę do paszy, to postaw na urządzenie wysokiej jakości od doświadczonych na rynku producentów. Mieszarka do paszy to jedno z tych urządzeń, które powinno się znaleźć w wyposażeniu nowoczesnego gospodarstwa rolnego. Ich bogaty asortyment oferuje firma LabEcoTech: Niezbędnik w nowoczesnym gospodarstwie Trzeba wiedzieć, że obecnie w gospodarstwach rolnych używa się wielu bardzo nowoczesnych maszyn, których zadaniem jest wykonywanie tych czynności, którymi jeszcze stosunkowo niedawno zajmował się człowiek. Takie działanie pozwala lepiej planować prace na roli, a także sprawić, że przebiega ona sprawniej, wydajniej oraz (co bardzo ważne) bezpieczniej. Mieszarka do paszy to bardzo rozsądna inwestycja, która z pewnością szybko się zawróci. Na rynku możemy znaleźć wiele pasz, których jakość może budzić wątpliwości doświadczonych hodowców. Odpowiednia maszyna, w tym przypadku mieszarka do paszy, pozwoli nam kontrolować, jakie składniki dostarczane są zwierzętom w pokarmie. To bardzo pozytywnie wpłynie na ich wzrost, rozwój, a także jakość sierści, mięsa czy skóry.

Data urodzenia: 1764 Miejsce urodzenia: Kretynga Data śmierci: 5 maja 1809 Miejsce śmierci: Kock Zawód: wojskowy; żołnierz Powiązane miejscowości: Warszawa, Kock Joselewicz Berek (1764 Kretynga – 1809 Kock) – pułkownik wojska polskiego, uczestnik insurekcji kościuszkowskiej, żołnierz Legionów Polskich we Włoszech, kupiec, zginął w bitwie z Austriakami pod Kockiem. Był synem Joska, urodził się w Kretyndze na Żmudzi. Naukę pobierał w miejscowym chederze. W wieku kilkunastu lat pracował u Żyda handlującego końmi. Następnie został faktorem na dworze biskupa Massalskiego, który był właścicielem Kretyngi. Dzięki zdobytemu tam zaufaniu Berek wyjeżdżał do Paryża i Brukseli. We Francji zetknął się z ideami rewolucyjnymi. Kilka lat później zamieszkał w Warszawie, gdzie ożenił się ok. 1788 r. z Ryfką. Rok później Berek doczekał się syna Józefa, następnie córki – Lei. W Warszawie zajmował się handlem końmi i dostawą paszy dla wojska. Po wybuchu powstania kościuszkowskiego wstąpił do milicji. Wraz z Józefem Aronowiczem zaproponował sformułowanie lekkokonnego pułku złożonego z ochotników żydowskich – Pułku Lekkokonnego Starozakonnego. Projekt ten został zaakceptowany we wrześniu 1794 r. przez Kościuszkę, który mianował Berka pułkownikiem. Liczący ok. 500 mężczyzn oddział zaangażował się w walki powstańcze. Walczył w obronie Pragi – większość żołnierzy Pułku wówczas zginęła. Za udział w tej bitwie Berek Joselewicz dostał order Virtuti Militari. Gdy powstanie upadło, Joselewicz najpierw udał się do Galicji, gdzie zaproponował stworzenie ochotniczego korpusu żydowskiego, lecz władze austrackie odmówiły; następnie wstąpił do Legionów Polskich we Włoszech, gdzie jako oficer nadkompletny pierwszej legii służył u boku generała Henryka Dąbrowskiego, a następnie był rotmistrzem w kawalerii legionowej. Wykazał się odwagą na włoskich i niemieckich polach walki, za co został odznaczony Krzyżem Legii Honorowej. Przeniesiony do legionów w Niemczech pod dowództwo Kniaziewicza, był szykanowany za swoje pochodzenie. W 1807 r. wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. Dowodził szwadronem polskich ułanów przedniej straży armii Józefa Poniatowskiego. Brał udział w wielu walkach. Zginął na rynku w Kocku 5 maja 1809 r. ugodzony szablą węgierskiego huzara Stefana Totha. 22 grudnia 1809 r. na posiedzeniu Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauki prezes Rady Stanu Stanisław Potocki w swoim przemówieniu złożył hołd Berkowi Joselewiczowi. Władze Księstwa Warszawskiego po śmierci Joselewicza wypłaciły synowi i żonie pułkownika roczną emeryturę w wysokości 1800 zł. Syn Berka, Józef Berkowicz, również wstąpił do armii i walczył wraz z ojcem w bitwie pod Kockiem, a następnie wziął udział w powstaniu listopadowym. Po upadku powstania udał się na emigrację. W 1909 r., w setną rocznicę śmierci Joselewicza, uzyskano zgodę władz rosyjskich na usypanie kopca i ustawienie głazu na grobie Berka. Pomnik znajduje się po prawej stronie drogi z Kocka do Białobrzegów (wyjazd z miasteczka ulicą Joselewicza). W okresie międzywojennym okoliczna młodzież zrzeszona w syjonistycznej organizacji skautowej Ha-Szomer ha-Cair organizowała co roku w święto Lag ba-Omer marsze do miejsca jego pochówku. Na początku XX w. w środowiskach asymilatorskich zaczęły powstawać Drużyny Harcerskie im. Berka Joselewicza – na przełomie 1912 i 1913 r. we Lwowie, a w 1916 r. w okupowanej przez Niemców Warszawie. Reaktywowano je w 1932 r., w okresie, kiedy częste były przypadki nieprzyjmowania Żydów do Związku Harcerstwa Polskiego. Ruch ten odcinał się od harcerstwa syjonistycznego i bundowskiego. Bibliografia: Berek (Berko) Joselewicz, [w:] Polski słownik judaistyczny. Dzieje, kultura, religia, ludzie, red. Z. Borzymińska, R. Żebrowski, t. 1, s. 171. Drużyny Harcerskie im. Berka Joselewicza, [w:] Polski slownik judaistyczny. Dzieje, kultura, religia, ludzie, red. Z. Borzymińska, R. Żebrowski, t. 1, s. 348. Gajewski M., Berek Joselewicz, [w:] Kock. 580 lat miasta. Wybrane karty z historii, oprac. M. Jesionowski, M. Futera, Kock 1997. Mierzwiński H., Dzieje Kocka do roku 1939, Warszawa 1990. Turski S., Kock i okolice, Lublin 1989.

"Фуражир" - to bardzo stare słowo, które może być używane w różnych to już można uznać za archaiczne - reliktem przeszłości. Jednak często spotyka się w podręcznikach historii lub w instrukcjach hodowli. Kto takie фуражиры i co robili?PaszaSłowo "pasza" w wąskim znaczeniu oznacza paszę dla bydła. W go jako używane delikatnie rozdrobnione części wegetatywne roślin. Pasza stosowane zarówno w postaci surowej, jak i suszone. Są również i zboża фуражи. Czyli karma dla bydła, które sprawiają, że z ziaren różnych zbóż. Pokarm może być stosowany zarówno do chwilowych potrzeb, jak i w dłuższej perspektywie. Siano, заготовленное na zimę, jest фуражом. W tym przypadku фуражир - to człowiek, który zajmuje się materiałem paszy. W przedrewolucyjnej czasach to była nazwa całego stanowiska. Teraz to słowo już prawie nie używany. W Związku Radzieckim фуражир - to człowiek, który daje pokarm w фуражиры pojawiły się jeszcze przed naszą erą. I związane były z armią. W podstawowym znaczeniu pasza był tylko karmą dla bydła. W każdej armii było wiele zwierząt. Najczęściej były konie. Niektórzy żołnierze walczyli na nich (jazda), również zwierzęta ciągnęli wozy z amunicją i prowiantem. Średniowieczny wojskowy podróż na sto kilometrów zajmował dwa tygodnie. Jeden rycerz mógł prowadzić ze sobą do trzech koni. W każdy wóz запрягалось od czterech do sześciu zwierząt. I wszyscy mieli co jeść. W pewnym momencie generałów sobie sprawę, że karmić konie "na miejscu" nie jest bardzo wygodne. Dlatego powstały specjalne oddziały, które zajmowały się materiałem paszy i jego dostawą do czynnej zajmowali się фуражирыNabycie paszy rozpoczęła się kilka tygodni przed rozpoczęciem manewrów wojskowych. Jeśli jednak armia szła w innym kraju lub nawet na inne kontynenty, to było jasne, że zaopatrzyć się pokarm z góry niemożliwe. Dlatego фуражиры wydobywano go w terenie podczas wędrówki. Фуражир - nie jest to specjalnie przeszkolone osoby, a każdy żołnierz, który polecił zbieranie etapy rozwoju psychiki w филогенезеRozwój psychiki w филогенезе charakteryzuje się kilkoma etapami. Rozważmy dwie główne historie związane z tym - to historyczny rozwój, obejmującego miliony lat ewolucji, historię rozwoju różnych gatunków organizmów to jest gronkowiec i metody jego leczeniaWielu w swoim życiu miał do czynienia z zakażeniem gronkowca. Dlatego konieczne jest posiadanie pełnej informacji o tej chorobie, aby w pełni zrozumieć, co dzieje się w organizmie. Więc co to jest gronkowiec? To bakterie, lub jedną z ich odmian, z kt...Co studiuje morfologia Przed podjęciem się, że studiuje morfologia, należy zauważyć, że sam studiuje ten dział gramatyki. Tak, morfologia studiuje słowo jako część mowy, a także sposoby jego edukacji, jego formy, struktury i gramatyki wartości, a także poszczególne j...Było to zrobić na kilka miejscową ludność zachodzi podatek. Po zajęciu niektórych ziem na chłopów odtwarzany był obowiązkowy haracz. Na przykład, z każdego hektara ogrodu człowiek powinien był oddać dziesięć wiader ziemniaków, i tak dalej. Zbieranie tego podatku zajmowały się lokalne bosmana, które następnie wysyłano pasza феодалу, u którego już go zabierali przedmiotem zajmowali się sami wojskowi. Najczęściej ten sposób zastosowano w dzikich terenach, gdzie nie było osiedli lub gdy okupacyjna armia chciała zdobyć lojalność miejscowej ludności. Prości żołnierze kosili trawę, kopali warzywa i tak i grabież. Jeden z najbardziej popularnych sposobów, aby podczas długich wędrówek. Żołnierze okupacyjnej armii po prostu udawały się w pobliskie osady i odbierali wszystko, co chcieliśmy. Taki sposób najszybciej пополнял zapasy paszy, ale nie przysporzył popularności często podczas wędrówek armia mogła łączyć różne metody produkcji paszy. Article in other languages: AR: BE: En: ES: HI: KK: PT: UK: ZH: Alin Trodden - autor artykułu, redaktor"Cześć, jestem Alin Trodden. Piszę teksty, czytam książki, Szukam wrażeń. I nie jestem zły w opowiadaniu ci o tym. Zawsze chętnie biorę udział w ciekawych projektach." Nowości Jarosław Осмомысл: biografia, lata panowania Jak wszyscy książęta Rusi, Jarosław Осмомысл ó Рюрикович. Jego dziadek ó Володарь Ростиславович, звенигородский książę (zasad z 1085 w 1092 roku) – był prawnukiem Jarosława Mądrego. Jego ojciec, Włodzimierz Вол... Wartość szkieletu człowieka. Funkcje szkieletu Mięśniowo-ruchowa system pełni w organizmie ważne funkcje. Jest to ruch ciała w przestrzeni i utrzymanie jego kształtu, ochrona narządów wewnętrznych przed uszkodzeniami mechanicznymi, a także ich utrzymanie w określonej pozycji. ... Brąz to stop. Właściwości brązu Brąz - stop, która opiera się na miedź. Pomocniczymi metali mogą być nikiel, cynk, cyna, aluminium i inne. W tym artykule omówimy rodzaje, technologiczne objawy, chem. skład brązu, a także sposoby ich Skła...

Opis zamówienia: Zakup wraz z dostawą w 6 transzach 140 ton paszy granulowanej dla karpia, charakteryzującej się następującym składem i parametrami technicznymi: - Rodzaj paszy - granulowana bez frakcji pylistych, bez komponentów GMO, bez dodatków mączek zwierzęcych, - Ilości wg wielkość pojedynczej granuli (peletki) 2 mm: 50 ton

Sprawdź, gdzie zamówić pasze dla koni, wejdź na Szukasz profesjonalnych pasz zapewniających zwierzętom optymalny poziom substancji odżywczych? Obszerny asortyment takich artykułów znajdziesz w bogato zaopatrzonym sklepie jeździeckim Jakie pasze dla koni są dostępne w jego sprzedaży? Najwyższej jakości pasze dla koni Sklep jeździecki posiada szeroki wybór produktów – pasze dla koni, witaminy i minerały, koncentraty paszowe, otręby ryżowe, suplementy na stawy, produkty wspierające pracę układu pokarmowego, oddechowego, nerwowego, ruchu, a także odpornościowego. W ofercie znaleźć można pasze cenionych i popularnych marek, między innymi: St. Hippolyt, Hoveler, Eggersmann, Besterly, Dodson&Horrell, Pro-Linen czy Pavo. Pasze charakteryzują się pełnowartościowym składem, a przystępność cen powoduje, iż konsumenci chętnie sięgają po asortyment sklepu. Postaw na pełnowartościowe pasze dla koni Pasze dla koni dostępne są w formie sieczki, granulatu oraz musli. Wysokie nasycenie składników odżywczych, takich jak białko, kwasy tłuszczowe omega czy witaminy podnoszą ogólną kondycję zwierzęcia, stan jego skóry i sierści. Pasze dla koni opracowano z myślą o rozmaitych potrzebach zwierząt – klienci znajdą więc paszę dla koni mających problem z utrzymaniem wagi lub otyłych, bez apetytu, starszych, cierpiących na alergię, jak również poddawanych dużym obciążeniom, np. w czasie zawodów. Na specjalną uwagę zasługuje także wybór pasz przeznaczonych dla źrebaków. Szukając pasz dla koni musimy zawsze pamiętać, że powinny one brać pod uwagę indywidualne potrzeby zwierzęcia oraz zaspokajać jego zapotrzebowanie na składniki odżywcze. Dane kontaktowe: Sklep Jeździecki Horse-Trade ul. Michała Korpala 4 30-389 Kraków Tel.: +48 12 423 00 96 Mob.: +48 728 95 00 96 E-mail: [email protected]

Zapach paszy jest istotny nie tylko dla koni, ale także z punktu widzenia właściciela – chętniej kupujemy pasze o pięknym aromacie, warto tu zwrócić uwagę czy zapach jest zgodny z podanym na opakowaniu składem oraz czy składnik dający ten zapach jest pochodzenia naturalnego, np. czy nasze musli faktycznie zawiera miętę czy tylko

Art. 244. 1. W czasie mobilizacji lub wojny osoby pełniące służbę w obronie cywilnej lub w jednostkach zmilitaryzowanych albo do niej powołane ponoszą odpowiedzialność karną za przestępstwa popełnione w związku z tą służbą, według przepisów odnoszących się do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej. 2.

Dawniej dzikie konie wędrowały w stadach przez stepy. Ich życie zasadniczo różniło się od tego, jakie wiodą dziś. Ponad 16 godzin na dobę spędzały na poszukiwaniu pożywienia, przemierzając wiele kilometrów i stopniowo wypełniając żołądki małymi porcjami pokarmu. W ten sposób dawny koń jadł 50-60 kg paszy dziennie. Po odjęciu zawartości wody otrzymujemy około 10-12 kg suchej masy i to zalecenie żywieniowe jest do tej pory aktualne. Obliczając dziś dawkę żywieniową, przyjmuje się 2 kg suchej masy na 100 kg wagi konia. Układ trawienny tych zwierząt przystosowany jest nadal do takiego modelu karmienia. Pasza objętościowa musi być podstawą każdego planu żywienia. Przy lekkiej pracy i dobrej jakości siana koń może obejść się bez paszy treściwej. Krótkie przerwy między posiłkami Błonnik odgrywa ważną rolę w żywieniu koni nie tylko ze względu na właściwości układu pokarmowego tych zwierząt. W toku ewolucji konie wykształciły potrzebę ciągłego przeżuwania i poruszania się. Żołądek konia stale wytwarza kwas żołądkowy neutralizowany jedynie przez ślinę. Ta zaś wydziela się w trakcie żucia. Jeśli żołądek jest pusty przez ponad 4 godziny, kwas żołądkowy atakuje jego błonę śluzową. Może to prowadzić do wrzodów i kolek. Skutkiem mogą być także problemy behawioralne aż do zaburzeń takich jak tkanie, łykanie i tym podobne nałogi. Są one między innymi oznakami nieprawidłowego żywienia. Istnieją 3 podstawowe sposoby zapobiegania takim problemom: tworzenie większej ilości pastwisk, konstrukcja stajni z wybiegiem, stały dostęp do siana lub słomy. Pasze objętościowe, treściwe, warzywa i owoce Rozróżnia się pasze objętościowe, bogate w błonnik, i treściwe, charakteryzujące się wysoką koncentracją składników odżywczych. Pasze objętościowe to suche (siano, słoma) i soczyste (trawa, kiszonka). Do najczęściej stosowanych pasz treściwych zalicza się owies, jęczmień, kukurydzę i różne dostępne na rynku gotowe mieszanki paszowe. Marchew, buraki i jabłka mogą być stosowane szczególnie w okresie zimowym, gdy brak dostępu do pastwisk, jako smaczne i zdrowe dodatki dostarczające witamin i energii. 3 najważniejsze zasady karmienia koni: Pasze objętościowe stosować zawsze przed treściwymi, w ilości minimum 1,2-2 kg paszy na 100 kg masy ciała. Nie podawać siana za wysoko, a najlepiej bezpośrednio na ziemi. Żłoby i poidła należy wieszać zgodnie ze wzorem – na wysokości 0,3 razy wysokość w kłębie. Podzielić dzienną dawkę paszy treściwej na co najmniej 3 posiłki. Zapotrzebowanie na energię i racje pokarmowe Białko, węglowodany, tłuszcz, woda, minerały, pierwiastki śladowe i witaminy to niezbędne składniki odżywcze, których potrzebuje koń. Naprawdę wysokiej jakości siano zawiera ich wystarczającą ilość, dlatego koń – nawet ten lekko pracujący – otrzymując odpowiednią dawkę siana, nie potrzebuje już paszy treściwej. Jako odpowiednią uznaje się około 15 kg dziennie. Zapotrzebowanie na energię podaje się w megadżulach (MJ) na dzień. Według Society for Nutritional Physiology uważa się, że ważący 600 kg koń gorącokrwisty w spoczynku wymaga około 63 MJ. Wartość ta rośnie o 10% w ekstremalnych temperaturach i chowie bezstajennym, a przy utrzymaniu w stadzie nawet o 50%. Również w przypadku źrebnych klaczy zapotrzebowanie na energię gwałtownie wzrasta aż do 90 MJ w ostatnich dwóch miesiącach ciąży. Klacze karmiące potrzebują 126 MJ w pierwszym miesiącu życia źrebięcia, do 112 MJ w czwartym. Miesięczne źrebię potrzebuje 32 MJ, koń dwu- i trzyletni 74 MJ. Kilogram siana z wczesnych zbiorów zawiera do 9 MJ (tyle samo, co ok. 0,8 kg owsa). Późno zebrane siano to już tylko 6 MJ (czyli tyle, ile 0,5 kg owsa). Dodając pasze treściwe przyjmuje się 1 g skrobi na 1 kg masy ciała konia i posiłek. Część energii z pasz treściwych można zastąpić olejem, podając maksymalnie 1 g dziennie na kg masy. Minerały, witaminy i dodatki Idealnie byłoby, gdyby wszystkie niezbędne witaminy i minerały znajdowały się w sianie. Niestety, gleba nie jest na tyle bogata. Również wybór roślin wchodzących w skład siana nie jest aż tak różnorodny. W przeszłości konie pokrywały zapotrzebowanie na pierwiastki śladowe, witaminy i minerały poprzez selektywne spożywanie niektórych ziół. Dziś jest to niemal niemożliwe, a siano zwykle pochodzi z obszarów z jednorodną roślinnością. Minerały biorą udział w procesach metabolicznych; ponadto wchodzą w skład enzymów i hormonów. Witaminy zapewniają równowagę organizmu. Rozpuszczają się w tłuszczach (A, D, E, K) lub wodzie (C, B). Podstawowe niezbędne pierwiastki potrzebne koniowi to wapń (Ca), fosfor (P), potas (K), magnez (Mg), sód (Na), chlor (Cl) i siarka (S). Dostarczanie tych składników jest szczególnie ważne w przypadku koni sportowych, młodych i hodowlanych. Należy zwrócić uwagę na stosunek wapnia do fosforu – powinien wynosić 2:1. U koni, które dużo się pocą, mogą wystąpić niedobory sodu, potasu i chloru. W tym przypadku, poza dostępem do lizawki mineralnej, zwierzętom należy podawać suplementy dla koni w postaci elektrolitów w różnej formie. Niedobory witamin i minerałów niosą ze sobą poważne konsekwencje zdrowotne, począwszy od łamliwości rogu kopytowego, kończąc na tak poważnych jak niedokrwistość czy upośledzenie odporności. Jednocześnie bardzo trudno kontrolować zawartość tych składników w sianie czy zbożach. Dużo łatwiej skorzystać z gotowych mieszanek, a ciekawą i ekonomiczną propozycją są balancery, dostępne choćby na: a służące właśnie do uzupełniania niedoborów występujących przy żywieniu owsem.

Pasze treściwe w żywieniu koni użytkowych stanowią istotny element odżywczo – energetyczny. Konie to nieparzystokopytni roślinożercy, którzy w naturze czerpią energię do życia z pasz objętościowych, wysokowłóknistych, jak zielonka świeża lub wysuszona (siano), czy liście. Przemierzając rozległe obszary bujnie pokryte roślinnością trawiastą (jak prerie i stepy) konie były w stanie pokonywać ogromne odległości w poszukiwaniu odpowiedniej jakości pożywienia. Dzisiaj konie użytkowane od pokoleń utrzymywane są w stajniach, w których żywienie rozplanowane jest według obciążeń użytkowo – treningowych jakim są poddawane. Niektóre konie domowe nadal mają dostęp do trawiastych łąk czy pastwisk, natomiast ich różnorodność roślinna i zasobność w wysoko odżywcze składniki stanowczo odbiega od bujnej, zróżnicowanej, pełnowartościowej i obfitej flory, do której miały dostęp w naturalnym środowisku. Pasze objętościowe, które są podstawą prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego u koni mogą zabezpieczać jedynie zapotrzebowanie bytowe koni – czyli podstawę, którą koń potrzebuje do utrzymania prawidłowej sylwetki i masy ciała żyjąc na wolności i bez wymuszonego przez człowieka wysiłku. Wiele lat prowadzenia hodowli i selekcji koni sportowych, napływ krwi koni sportowych z zagranicy oraz import sportowych koni rozpłodowych z zachodu sprawił, że wymagania bytowe u współczesnych koni wzrosły. Bez względu na wykonywaną pracę pasze objętościowe są podstawą żywienia każdego konia w odpowiedniej dla niego ilości i bezwzględnie wysokiej jakości. Wraz ze wzrostem oczekiwań użytkowych (treningowych, czy hodowlanych) dawkę pokarmową opartą na paszach objętościowych uzupełnia się paszami treściwymi. Stanowią one doskonałe źródło dodatkowych kalorii oraz energii, która przekłada się na chęć i impuls konia do pracy oraz pozwala na utrzymanie prawidłowej masy ciała. Do tworzenia powszechnych mieszanek pasz treściwych z powodzeniem stosuje się ziarna wybranych zbóż, nasiona roślin strączkowych oraz nasiona roślin oleistych. Zboża w diecie koni Zboża takie jak owies, kukurydza czy jęczmień oraz produkty ich pochodzenia, jak otręby pszenne, zostały wprowadzone do diety koni jako zasadnicze źródło energii w paszach dla koni. Większość zbóż oraz produktów zbożowych może być stosowanych w żywieniu koni, pod warunkiem, że zostaną one podane po odpowiednim przygotowaniu i w ilości bezpiecznej do skarmienia. Tradycyjnie stosowane owies, kukurydza i jęczmień podane w odpowiedni sposób są łatwo przyswajalne. Niestety badania wykazały, że ziarna tych zbóż nie są wystarczająco zasobne w niezbędne kwasy tłuszczowe, witaminy i minerały konieczne do wsparcia ciąży, wzrostu młodego organizmu, czy odżywienia organizmu poddawanego wysiłkowi fizycznemu. Owies Jest najczęściej stosowanym zbożem w diecie koni. W porównaniu do pozostałych ziaren zbóż jest najbardziej lekkostrawny dla konia i zabezpiecza dużą ilość łatwo przyswajanej energii, która jest szybko zauważalna u koni nim karmionych. Owies zawiera wystarczającą ilość białka dla koni dorosłych, aczkolwiek z uwagi na niską zawartość lizyny białko owsa jest niepełnowartościowe i nie jest wystarczające dla koni rosnących. Z uwagi na wysoką zawartość włókna ziarno owsa nie pęcznieje w żołądku, przez co podanie większej ilości (ale nie więcej niż 4 kilogramy na dzień) nie stanowi zagrożenia zdrowia kolką (tak, jak to jest w przypadku pozostałych ziaren zbóż). To pozwoliło na rozpowszechnienie się owsa i przyjęcie go jako najtańszej formy względnie bezpiecznego paliwa energetycznego dla koni pracujących. Ziarno owsa jest łatwiej strawne dla konia aniżeli pokryte grubą łuską nasiona kukurydzy, jęczmienia czy pszenicy. Można go podawać w postaci pełnych ziaren, natomiast pozostałe ziarna zbóż muszą zostać poddane odpowiednim procesom przed podaniem. Wartości odżywcze owsa gniecionego i owsa pełnego różnią się pod względem łatwości dostępności składników odżywczych (białka, włókna i energii), dlatego planując dietę swojego konia należy mieć to na uwadze. Owies gnieciony polecany jest dla koni o słabszym uzębieniu, źrebiąt i koni starszych. Nie należy przechowywać owsa gniecionego – jedynie podawanie owsa zgniecionego tuż przed podaniem gwarantuje zachowanie jego wartości odżywczej. Kukurydza Jest powszechnie stosowanym ziarnem zbóż w diecie koni, po uprzednim przygotowaniu i poddaniu jej odpowiednim procesom (najprostsze to grube śrutowanie). Ograniczą one ryzyko spowodowania kolek oraz zwiększą strawność i dostępność składników odżywczych. Ziarno kukurydzy jest cenione zwłaszcza za jego wysoką wartość energetyczną, natomiast zawartość białka, włókna i składników mineralnych jest bardzo niska. Jęczmień Jest popularny w żywieniu koni na wschodzie. Odmiana jęczmienia dostępna na wschodzie bardzo różni się od tego, którego łuska jest wyjątkowo gruba, przez co konieczne jest poddawanie ziaren jęczmienia specjalnym procesom (śrutowanie, parowanie) przed podaniem go koniowi, aby uzyskać dostępność do wartości odżywczych, które są wyższe niż w owsie. Jęczmień jest mniej energetyczny od kukurydzy, ale bardziej energetyczny od owsa. Mimo wolno uwalniającej się energii nie może być podawany w zbyt dużej ilości, ponieważ stwarza ryzyko zagrożenia zdrowia. Poziom witamin i minerałów jest bardzo niski. Stosunek ilości wapnia do fosforu, który jest niezwykle istotny dla organizmu koni jest w ziarnach wszystkich zbóż nieodpowiedni. To właśnie w przypadku monodiety (diety opartej jedynie na ziarnie zbóż i sianie) bez jej zbilansowania innymi komponentami prowadzi do ograniczenia wchłaniania wapnia. Nadmiar fosforu w diecie obniża przyswajalność wapnia, co może powodować zmiany w kościach i funkcjonowaniu aparatu ruchu, zaburzenia wzrostu kości i powodować rozwój chorób ortopedycznych. Monodieta zawsze powinna być uzupełniona odpowiednim suplementem witaminowo – mineralnym lub balancerem, aby uniknąć powstawania niedoborów. Otręby pszenne Stanowią główny składnik tradycyjnego meszu. Oprócz właściwości mlekopędnych i niezwykłej smakowitości, otręby pszenne nie zawierają wiele wartości odżywczych. Ogromną wadę stanowi wyjątkowo wysoka zawartość fosforu, co w przypadku długotrwałego skarmiania może powodować poważne problemy układu szkieletowego i aparatu ruchu. Otręby pszenne występują w postaci drobnego proszku, dlatego muszą być podawane namoczone. Podane 'na sucho' mogą przykleić się do ścian przewodu pokarmowego wyrządzając koniowi wiele szkody i bólu, oraz stwarzając niebezpieczeństwo zdrowotne. Powinno się unikać karmienia otrębami pszennymi koni młodych i rosnących. W diecie dorosłego konia mesz z otrębami pszennymi zalecany jest tylko w przypadkach konieczności przemycenia niechętnie przyjmowanych leków lub w okresach spadku apetytu (wyjazd na zawody, sytuacja stresowa) oraz u klaczy karmiących. W kolejnych artukułach z tego cyklu dowiecie się jakie jeszcze wyróżniamy rodzaje pasz treściwych i z jakich przetworzonych ziaren uzyskuje się do nich komponenty. fot. Autorką artykułu jest: Alina Czosnowicz Absolwentka Wydziału Hodowli i Biologii Zwierząt Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, Licencjonowany Instruktor Szkolenia Podstawowego PZJ i doradca żywieniowy w firmie HORSI