21:50 Co powiedzieć na spowiedzi ?Po jutrze będę szedł do spowiedzi. Ostatni raz byłem 4 lata temu. Wielu z was pewnie pomyśli, że nie ma się czym chwalić się więc się nie chwale. Tak po prostu jakoś nie było jakoś tam pamiętam, ale gdy dojdę do grzechów to mam problem. Co niby za grzechy mam powiedzieć ?Pomocy 21:51👍 21:52 odpowiedzzanonimizowany9079244 Pretorianin Spowiadasz się z grzechów ciężkich. Grzechy ciężkie popełniasz czynami niezgodnymi z 10 przykazaniami. 21:53 Zrób porządny rachunek sumienia, możesz też przejrzeć przykazania boże, kościelne, siedem grzechów głównych i powiedz prawdę. W przeciwnym wypadku nie ma sensu iść, bo spowiedź będzie nieważna. 21:55😱 odpowiedzzanonimizowany437617120 Legend Jaki z Ciebie katolik skoro już planujesz grzeszyć w postaci wymyślania sobie grzechów, co Ci leży na duszy i po ptokach, WTF ?! 21:56👍 21:59 Mów prawdę bo potem jak nie powiesz to kolejny grzech tym razem ciężki, kłamanie księdza na spowiedzi. Jednak jeśli już masz tak robić to najlepiej daruj sobie, pójdziesz za kolejne 4 lata. 22:00 W ogóle zresztą co to jest grzech. To, że jestem człowiekiem to jest grzech ? W takim razie wszystkie Lwy powinny iść hurtowo do piekła za to, że zabijają biedne zwierzęta. Mam się spowiadać z tego, że czasem podniosę głos, że czasem z kogoś się uśmieje ? Przecież to normalne, ludzka natura, złożone czynniki w dużej mierze to co robimy nie zależy od nas często. Człowiek robi różne rzeczy podświadomie tak by wyjść z danej sytuacji da się żyć bez agresji bo to część nas tak jak ręka czy noga. A ten kto mówi, że przez całe życie jest dobry to kłamie. Nie ma ludzi dobrych. Każdy ma takie sytuacje w których myśli sobie: ohh niech ta osoba już spier**la ! 22:02👍 odpowiedzzanonimizowany77152931 Generał Nie idź jak masz robić takie problemy i basta. 22:03 A jak jest niewierzący i go rodzice zmuszają? 22:04 odpowiedzzanonimizowany31547893 Legend to nie idz, a nie dupe zawracaszwarunkami dobrej spowiedzi sa zal za grzechy i mocne postanowienie poprawy, jak myslisz ze jestes fajny i madrzejszy niz kosciol to zostan w domu po prostu 22:04 Po co chcesz iść do tej spowiedzi? 22:06 Jeśli idziesz do spowiedzi z grzechami wziętymi z kosmosu lepiej sobie daruj i przez kolejne 4 lata to olej bo nie tędy sprawa jak już chcesz naprawdę się wyspowiadać, mów wszystko to z czego naprawdę nie jesteś dumny nawet jeśli byłyby to najbardziej błahe czy wstydliwe rzeczy bo jaki jest sens spowiedzi jeśli dany grzech masz głęboko w du***. Aha i jeśli chcesz się wyspowiadać tylko po to aby komuś coś udowodnić, też daj sobie spokój. Fałszywość jak dla mnie to najgorsza cecha człowieka... 22:06 PrzemoDZ -> bo przeze mnie moja siostra może nie dostać komunii np. Był przypadek jak ksiądz pokłócił się z wujkiem pewnej dziewczyny i ona nie została dopuszczona do proboszcz teraz pod przykrywką wakacji został zmuszony do odwyku alkoholowego. On jest taki, że raz nie chciał udzielić pogrzebu bo nie zapłacili. Gość go prawie nie pobił bo trup już zaczął niedziela rozlicza wszystkich z tego kto ile dał na kościół. 22:09 odpowiedzzanonimizowany9079244 Pretorianin Z pierwszej lepszej strony:"Grzech jest wykroczeniem przeciw rozumowi, prawdzie, prawemu sumieniu; jest brakiem prawdziwej miłości względem Boga i bliźniego z powodu niewłaściwego przywiązania do pewnych dóbr. (KKK 1849)W tradycji Kościoła rozróżnia się grzechy śmiertelne i grzechy ŚMIERTELNY: Jest to grzech, który dotyczy tzw. poważnej (ciężkiej) materii (przekroczenie przynajmniej jednego z Bożych przykazań) i popełniony został z pełną świadomością i całkowitą zgodą. Jego skutkiem jest odwrócenie się człowieka od Boga, który jest jego celem i POWSZEDNI: Popełniony jest wtedy, gdy w materii lekkiej nie przestrzega się normy prawa moralnego lub, gdy nie przestrzega się prawa moralnego w materii ciężkiej, lecz bez pełnego poznania czy całkowitej zgody. Pozwala on trwać miłości między człowiekiem i Bogiem, choć ją obraża i rani (zob. KKK 1854 -1864)."Ogólnie to wygląda tak, że spowiadasz się z grzechów głównych a z powszednich nie trzeba. Wystarczy wykonać rachunek sumienia przed mszą i można iść do komunii - w przypadku tylko grzechów do ciężkich to jesteś już dorosły więc nie będziesz truł dupy Księdzu, że przeklinałeś, że mamy nie słuchałeś bo to nie są ciężkie grzechy. Wychodzisz z cudzołóstwem, z masturbacją, z kradzieżą, z kłamaniem np, że podpierdalasz kumpli w pracy do szefa za coś czego nie zrobili, łamanie przepisów drogowych zagrażających życiu człowieka. I to są grzechy dla człowieka pełnoletniego. A przeklinania i walenie konia to dla dzieciaków z podstawówki! 22:10 odpowiedzzanonimizowany437617120 Legend W ogóle zresztą co to jest grzech. To, że jestem człowiekiem to jest grzech ? W takim razie wszystkie Lwy powinny iść hurtowo do piekła za to, że zabijają biedne zwierzęta. Na podstawie powyższego stwierdzam, ze nie powinieneś iść jeszcze do spowiedzi, problem może leżeć u podstawy gdzie człowiek nie ma ukształtowanej świadomości, co gorsza bliżej nie przyjętej świadomości wspólnoty jednego gatunku. Dorośniesz, zdecydujesz kim jesteś, wtedy może się zdobędziesz na spowiedź. 22:11 Sciemniaj a ostatni grzech powiedz kłamałem. Co z ciebie, kolejny łajza wierzacy nie praktykujacy?1/10 postaraj sie lepiej 22:11 Powiedz, że trollowałeś na forum. z wątkiem wigilijnym Nie ładnie tak 22:11 odpowiedzzanonimizowany560811101 Senator Nie, nie ma ludzi bez grzechu, masz racje, ale w takim razie sam sobie przeczysz, bo w [1] napisałeś, że nie wiesz jakie grzechy popełniłeś. Nie wiesz co jest złe, czy uważasz że przez 4 lata nic złego nie wyrządziłeś, bo nie rozumiem.. 22:13😍 odpowiedzzanonimizowany805622111 Legend W takim razie wszystkie Lwy powinny iść hurtowo do piekła za to, że zabijają biedne zwierzęta. pierdo**nie. Świat jest bardziej prosty niż ci się wydaję. Doczepianie takich berbeluchów do życia typu: poczucie duszy gatunku ludzkiego czy coś w tym stylu to brednie nawet uczucie miłości to jest reakcja chemiczna w mózgu. Miłość to fenyloetyloamina nie dusza czy coś w tym stylu. Sethlan -> aha czyli zabijanie dzieli się na: złe zabijanie i dobre. Zresztą to temat na inny tylko mieć z głowy tą spowiedź by moja rodzina nie miała problemów przeze mnie. I teraz mówię prawdę. Grzech - no trudno. Miliony buddystów np. też widać go popełniają bo nie chodzą do spowiedzi do księdza. Nie będę oryginalny. Nie, nie ma ludzi bez grzechu, masz racje, ale w takim razie sam sobie przeczysz, bo w [1] napisałeś, że nie wiesz jakie grzechy popełniłeś. Nie wiesz co jest złe, czy uważasz że przez 4 lata nic złego nie wyrządziłeś, bo nie rozumiem..Mam inne rozumowanie grzechu troszkę. 22:17 Vidos -> pierdo**nie. Świat jest bardziej prosty niż ci się wydaję. Doczepianie takich berbeluchów do życia typu: poczucie duszy gatunku ludzkiego czy coś w tym stylu to brednie nawet uczucie miłości to jest reakcja chemiczna w mózgu. Miłość to fenyloetyloamina nie daruj sobie tą spowiedź. 22:26 odpowiedzzanonimizowany9079244 Pretorianin wlodzix - chyba na prawdę nie powinieneś iść do spowiedzi. Albo jak już "musisz" to chyba standardowo "przeklinałem, nie słuchałem mamy i nie odrobiłem pracy domowej" wystarczy :/ aha czyli zabijanie dzieli się na: złe zabijanie i dobreZłe zabijanie to morderstwo bliźniego, oraz zabijanie zwierząt bez celu czyli kłusownictwo. Zabijanie zwierząt tak jak lwy to nic innego jak forma przeżycia zapisana w naturze. Przecież sam Pan Jezus jadł mięso i ryby, a Jan był rybakiem. Ważne jest by zwierzęta zabijać w miarę humanitarnie i wtedy nie ma grzechu. 22:27 odpowiedzzanonimizowany805622111 Legend Sethlan -> aha czyli zabijanie dzieli się na: złe zabijanie i dobre. Zresztą to temat na inny wątek. pierdo**nie. Świat jest bardziej prosty niż ci się wydaję. Doczepianie takich berbeluchów do życia typu: poczucie duszy gatunku ludzkiego czy coś w tym stylu to brednie przemyśl. Dorosłe rozmowy tak wiele nie kosztują, ale nie są dla wszystkich. 22:28 Zabijanie zwierząt tak jak lwy to nic innego jak forma przeżycia zapisana w naturze. Przecież sam Pan Jezus jadł mięso i ryby, a Jan był rybakiem. Ważne jest by zwierzęta zabijać w miarę humanitarnie i wtedy nie ma ale przecież nie musimy zabijać zwierząt. Czego tu nie -> ale o co ci chodzi dokładnie ? Że dla mnie świat jest prosty ? jakie zaprzeczenie ? wlodzix® : zalosne moj niezle powalone pod jako chemia :)) ci byc ciezko w zyciu z samym soba :))ale przecież to prawda. 22:29 wlodzix® : zalosne moj niezle powalone pod jako chemia :)) ci byc ciezko w zyciu z samym soba :)) 22:34 Tora odróżnia „zabijanie”, od „morderstwa”. W Torze hebrajskie Lo tircach nie oznacza „nie zabijaj”, lecz „nie morduj”. 22:34👍 9/10, włodzix w szczytowej formie! 22:36😊 odpowiedzzanonimizowany437617120 Legend Vidos -> ale o co ci chodzi dokładnie ? Że dla mnie świat jest prosty ? włodziu, fajny jesteś chłopak,nawet sympatyczny. Chodzi mi o to, że z miłą chęcią porozmawiam z Tobą za jakiś czas, za jakiś bardziej odległy czas, za odległy czas zrozumiesz dla czego. 22:36 Tora odróżnia „zabijanie”, od „morderstwa”. W Torze hebrajskie Lo tircach nie oznacza „nie zabijaj”, lecz „nie morduj”.Aha no to przejdę na kanibalizm i będę robił schabowe z ludzi bo mnie najdzie ochota na takie schabowe i wmówię sobie, że bez tego nie da się żyć mimo iż się da. Tak samo jest z kurczakami czy świniami. Wiem, że wydaję się wam, że mam nie równo pod deklem. Wiem to. Ale próbuję wam, otworzyć oczy na setki absurdów na świecie. Ludzie widzą to co chcą widzieć taka jest prawda. Zapominają przy tym często, że są inne poglądy na daną sprawę. 22:37 Deklog który wciskają i tak jest przerobiony, wycięto z niego jedno przykazanie o bałwochwalstwie, bo nie odpowiadało Kościołowi, który lubi posążki i start"Nie uczynisz sobie obrazu rytego ani żadnej podobizny tego, co jest na niebie w górze i co na ziemi nisko, ani z tych rzeczy, które są w wodach pod ziemią. Nie będziesz się im kłaniał ani służył"spoiler stopZa to musieli nadrobić to rozdzielając ostatnie na 9 i 10, co nie pasuje już nawet dzieciom w przedszkolu, więc słabo ten trik wyszedł. 22:42 Złe zabijanie to morderstwo bliźniego, oraz zabijanie zwierząt bez celu czyli kłusownictwoAle farmazony. Po pierwsze klusownik ma zawsze jakis cel zabijajac zwierzeta, obecnie glownie finansowy. A grzechem sie to stalo zapewne wtedy gdy klusownikami byli biedacy polujacy w koscielnych lasach by miec za co nakarmic rodzine. Jak ksiadz takiego dorwal to w ramach pokuty go wieszal ^^Ogolnie watek do trollowania tylko oczywiscie. Ale zakladajacy jak zwykle w takim przypadku trafil bo opowiesci o grzechach z ktorych nalezy sie ksiedzu spowiadac jak zwykle zabawne ;)Oczywiscie moja wypowiedz jasno sugeruje co mysle o instytucji spowiedzi z ktorej korzystalem tylko wtedy gdy potrzebowalem przykladowo swistek na chrzest. Jakies grzechy "typowe" zapodac, wysluchac pokuty, siasc na chwile w lawce ze skupionym wyrazem twarzy i sprawa zalatwiona ;p 22:43 włodziu, fajny jesteś chłopak,nawet sympatyczny. Chodzi mi o to, że z miłą chęcią porozmawiam z Tobą za jakiś czas, za jakiś bardziej odległy czas, za odległy czas zrozumiesz dla jesteś sympatyczny, ale KONKRETY ! KONKRETY ! bo może nigdy w życiu nie ujrzę tej metafizyczności, którą ty dostrzegasz. To nie jest wątek do trollowania. Po prostu nie mam takiej zdolności hmm czystego przekazu tego o co mi chodzi. Ale czytając całość powinniście się domyśleć. Po prostu mam trochę trudności z redagowaniem zdań. 22:48😁 Sciemniaj a ostatni grzech powiedz kłamałemDostałeś już odpowiedź 22:49 odpowiedzzanonimizowany74067669 Legend To co z tą masturbacją? Była?WPHUB. kościół. + 3. Agnieszka Jaros. 20-11-2017 13:02. Poszli do spowiedzi przed chrztem dziecka. Ksiądz: "Nie chciałbym mieć takiej żony". Jak nakazuje religia katolicka, rodzice malucha przed chrztem powinni się wyspowiadać. Zgodnie z tą zasadą małżeństwo poszło do konfesjonału, by wyznać swoje grzechy.
Formuła Spowiedzi Uczyń znak krzyża świętego mówiąc: (TY): W imię Ojca i Syna, i Ducha świętego. Amen. (TY): Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Kapłan odpowiada: Na wieki wieków. Amen. (TY): Przystępuję pierwszy raz do spowiedzi świętej. Następującymi grzechami obraziłem Pana Boga (tu wymień wszystkie swoje grzechy).
Co trzeba wiedzieć przed chrztem św.? Sakrament Chrztu ustanowił Pan Jezus po Zmartwychwstaniu, kiedy powiedział do Apostołów: ,,Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Chrzest jest pierwszym i najpotrzebniejszym Sakramentem, ponieważ bez niego nie można się zbawić, ani przyjąć żadnego innego Sakramentu. Jest darem i wezwaniem Bożym. Bóg uczynił człowieka wolnym i pozwala mu decydować, nigdy do niczego nie przymusza. On liczy się z naszą wolnością i taktuje nas jako istoty wolne i kiedy nas do czegoś zaprasza, nie zmusza nas do przyjęcia tego zaproszenia, ale pozostawia decyzję w naszych rękach. Mając na myśli chrzest i związaną z nim możliwość zbawienia nie mówimy o żadnym prawie czy obowiązku, ale o dobrowolnej ofercie jaką Bóg składa wolnemu człowiekowi. Sakrament chrztu daje po raz pierwszy człowiekowi łaskę uświęcającą, a tym samym gładzi grzech pierworodny. Jeśli człowiek dorosły przyjmuje Chrzest, to wówczas gładzi wszystkie grzechy przed chrztem popełnione. Przez Chrzest stajemy się członkami Kościoła katolickiego. Chrztu świętego udziela uroczyście kapłan. W razie nagłej potrzeby może ochrzcić każdy człowiek. Jakie są zadania rodziców związane z chrztem św.? Rodzice odgrywają niezwykle ważną rolę w przygotowaniu do chrztu. To oni wybierają dziecku imię i chrzestnych, uzgadniają z proboszczem datę chrztu św. i sporządzają akt w kancelarii parafialnej. Do nich należy nabycie dużej świecy oraz białej szaty symbolizującej łaskę uświęcającą. Oni proszą publicznie o chrzest św. dziecka, wyrzekają się szatana, składają wyznanie wiary, niosą niemowlę do chrzcielnicy, trzymają zapaloną świecę a na końcu obrzędu otrzymują specjalne błogosławieństwo. W świadomym przygotowaniu do chrztu bardzo pomagają katechezy organizowane w parafii. W miarę możliwości koniecznie należy z nich skorzystać. Bardzo ważne jest przystąpienie do sakramentu pokuty przed chrztem dziecka. Nie wolno spowiedzi odkładać na ostatnią chwilę, traktując ją jako szybkie i bezmyślne wyznanie grzechów tylko po to aby otrzymać rozgrzeszenie. Jakie imię wybrać dziecku? W szeroko rozpowszechnionej opinii imię jest pewną siłą powiązaną z daną osobą. Imię określa człowieka, wpływa na całe jego życie. Imiona pierwszych ludzi wyrażały ich istotę, np. Adam po hebrajsku znaczy człowiek. W Starym Testamencie posiadać imię znaczyło: być kimś. Wybierając imię rodzice mogą sięgnąć do księgi imion aby dowiedzieć się co dane imię oznacza lub jeszcze lepiej – do księgi żywotów świętych by poznać historię i cechy charakteru osoby, której imię rodzice wybrali dla swojego dziecka. Jakich wybrać chrzestnych? W świetle prawa kościelnego przy chrzcie dziecka konieczna jest obecność przynajmniej jednego chrzestnego jako przedstawiciela zarówno rodziny ochrzczonego jak i wspólnoty Kościoła. Jednak zgodnie z naszą tradycją chrzestnych jest zazwyczaj dwoje. Ponieważ chrzestni reprezentują wspólnotę Kościoła dlatego powinni być dojrzałymi, praktykującymi katolikami (ochrzczonymi, bierzmowanymi, przystępującymi do Komunii św.). Nie mogą żyć w konkubinacie ani związkach niesakramentalnych. Chrzestni powinni przygotować się do chrztu św. podobnie jak rodzice poprzez udział w katechezie przedchrzcielnej i spowiedzi świętej. Jeżeli mieszkają poza parafią, w której ma odbyć się chrzest powinni dostarczyć odpowiednie zaświadczenie od swojego ks. proboszcza, że mogą być chrzestnymi. Podczas obrzędów chrztu matka chrzestna trzyma w ręku białą szatę, a ojciec chrzestny świecę. Jakie formalności należy załatwić w kancelarii parafialnej? Zaleca się aby chrzest był udzielany w niedzielę albo w Wigilię Paschalną, choć można go sprawować w jakimkolwiek innym dniu. Z reguły dziecko powinno być ochrzczone w parafii swoich rodziców. Jeśli jednak zajdzie poważna niedogodność możne być ochrzczone w innym kościele lub kaplicy a nawet w odpowiednim do tego miejscu. W razie konieczności chrztu można udzielić nawet w szpitalu lub domu prywatnym. Sakrament Chrztu Świętego w sposób uroczysty udzielany jest w IV niedzielę miesiąca w czasie Mszy świętej o godz. 12:00. W grudniu sakramentu chrztu udzielamy w Uroczystość Bożego Narodzenia na Mszy św. o godz. Podobnie w Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Zapisu aktu chrztu dokonują rodzice w kancelarii parafialnej przynajmniej dwa tygodnie przed planowanym chrztem. Przynoszą ze sobą następujące dokumenty: – odpis aktu urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego, – świadectwo ślubu kościelnego, jeśli odbył się poza naszą parafią, – zaświadczenia dla chrzestnych, jeśli mieszkają poza naszą parafią, – zgoda parafii rodziców dziecka, jeżeli rodzice mieszkają na terenie innej parafii niż tutejsza. Rodziców i chrzestnych (którzy mieszkają na terenie parafii) prosimy na naukę przedchrzcielną, która odbywa się w sobotę przed IV niedzielą o godz. w salce nr 1 na plebanii. Chrzestni, którzy będą chrzestnymi poza parafią, aby otrzymać zaświadczenie, mają również obowiązek uczestniczenia w nauce przedchrzcielnej. SYMBOLIKA ZNAKÓW ZNAK KRZYŻA – kapłan, rodzice i rodzice chrzestni robią na czole przyjmującego chrzest znak krzyża: ma on byc chrześcijaninem a ten właśnie znak wyróżnia uczniów Jezusa, który umarł na krzyżu. Jest to krótkie wyznanie wiary w Trójcę Świętą. WODA – jest najbardziej wymownym spośród znaków używanych przy chrzcie. Woda jest źródłem życia ale potrafi być równeż przyczyną śmierci i zniszczenia (powodzie, sztormy na morzach). Woda zatem jako żywioł dwuznaczny mówi o przejściu ze śmierci duchowej do życia. Woda symbolizuje również wewnętrzną czystość poprzez wyzwolenie nas brzez Boga z grzechu i daje nam siłę abyśmy żyli nastawieni ku dobru i potrafili zawsze podążac w jego kierunku. NAMASZCZENIE OLEJEM KRZYŻMA – olej krzyżma jest to oliwa z oliwek zmieszna z balsamem. Tak przygotowany olej jest poświęcony przez biskupa w Wielki Czwartek w czasie Mszy Św. porannej w katedrze. „Namaszczenie” oznacza posmarowanie oliwą, inaczej mówiąc „pomazanie”. Słowo „pomazaniec” znaczy to samo co słowo „chrystus” – czyli posmarowany oliwą. Pośród wielu pomazańców narodu żydowskiego był jeden wyjątkowy – Mesjasz, Chrystus znany jako Jezus z Nazaretu. Jego naśladowcy często mówili o Jezusie „Chrystus” toteż ich samych nazwano chrześcijaninami. Namaszczenie czoła dziecka krzyżmem oznacza wylanie Darów Ducha Świętego. Dziecko zastaje naznaczone niezatartym znamieniem przynależności do Boga. Staje się jego dzieckiem. BIAŁA SZATA – Ta szata jest oznaką niewinności, czystości, nowego życia. ŚWIECA CHRZCIELNA – w czasie chrztu Chrystus jawi się jako światło życia. Jest więc oczywistym że chrześciajnin w tym życiu i w tej światłości uczestniczy a znakiem tego jest płomień świecy zapalonej od paschału, symbolizującego Chrystusa zmartwychwstałego – światło pośród ciemności. Chrześciajnin jest więc dzięki łasce chrztu nosicielem tego światła, aby oświecić nim – swoim życiem – cały świat: „Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,1). Chrzest Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem. Czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi i włącza do wspólnoty Kościoła. O chrzest dla swoich dzieci mogą prosić ci rodzice, którzy jako wierzący dają gwarancję, że będą dla potomstwa żywym przykładem życia według zasad wiary Kościoła Rzymskokatolickiego. Posługę chrzestnych – współodpowiedzialnych za katolickie wychowanie ochrzczonych – mogą pełnić wyłącznie w pełni praktykujący katolicy (ochrzczeni, bierzmowani, uczestniczą w niedzielnej Eucharystii i przystępują przynajmniej raz w roku do spowiedzi i Komunii św., uczniowie uczestniczący w lekcjach religii, małżonkowie żyjący w sakramencie małżeństwa). Prawo kościelne wyklucza z możliwości bycia chrzestnym osoby niewierzące i niepraktykujące, osoby bez sakramentu bierzmowania, osoby żyjące w związkach niesakramentalych lub konkubinacie, uczniów, którzy zrezygnowali z uczęszczania na lekcje religii. Jeśli rodzice proszą na chrzestnych osoby spoza naszej parafii, winny one dostarczyć zaświadczenie z parafii zamieszkania, że nie ma przeszkód, aby mogły pełnić te zaszczytne zadania. Zapisu aktu chrztu dokonują rodzice w kancelarii parafialnej przynajmniej dwa tygodnie przed planowanym chrztem. Przynoszą ze sobą następujące dokumenty: – odpis aktu urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego, – świadectwo ślubu kościelnego, jeśli odbył się poza naszą parafią, – zaświadczenia dla chrzestnych, jeśli mieszkają poza naszą parafią, – zgoda parafii rodziców dziecka, jeżeli rodzice mieszkają na terenie innej parafii niż tutejsza. Rodziców i chrzestnych (którzy mieszkają na terenie parafii) prosimy na naukę przedchrzcielną, która odbywa się w sobotę przed IV niedzielą o godz. w salce nr 1 na plebanii. Chrzestni, którzy będą chrzestnymi poza parafią, aby otrzymać zaświadczenie, mają również obowiązek uczestniczenia w nauce przedchrzcielnej. Małżeństwo PRZYGOTOWANIE DO ZAWARCIA SAKRAMENTU MAŁŻEŃSTWA po zawarciu zaręczyn powinno mieć następujący przebieg: – zgłosić datę ślubu w parafii, w której zostanie zawarty związek małżeński i ustalić datę spisania protokołu przedmałżeńskiego na trzy miesiące przed ślubem; – zgłosić się na KURS PRZEDMAŁŻEŃSKI, przynajmniej pół roku przed planowanym zawarciem sakramentu małżeństwa do Archidiecezjalnego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin NAZARET w Częstochowie przy parafii archikatedralnej pw. Świętej Rodziny w Częstochowie, ul Krakowska 15/17. Zapisy pod nr 500 843 001; – narzeczonych obowiązują trzy konsultacje z doradcą Życia Rodzinnego w Archidiecezjalnym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin. Zapisy pod nr 500 845 002; – spisanie protokołu przedślubnego w kancelarii parafialnej w miejscu zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego lub za pozwoleniem proboszcza w parafii ślubu – (3 miesiące przed ślubem a nawet i wcześniej); SPISANIE PROTOKOŁU Spisanie protokołu przedślubnego w kancelarii parafialnej. Najpóźniej trzy miesiące przed ślubem oboje narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej w miejscu zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego i przynoszą ze sobą: 1. dowody osobiste, 2. metryki chrztu do ślubu (wypisane do 6 m-cy przed dniem zawarcia małżeństwa), 3. Dokumenty z USC stwierdzające stan wolny narzeczonych (te dokumenty potrzebne są w celu zawarcia tzw. ślubu konkordatowego czyli ślubu kościelnego ze skutkiem cywilnym). Są ważne 6 miesięcy od daty wydania i muszą być aktualne (ważne) w dniu ślubu. W innym wypadku potrzebny jest dokument kontraktu cywilnego, 4. indeks ukończenia katechizacji, 5. świadectwo ukończenia Kursu przedmałżeńskiego i zaświadczenie o konsultacjach z doradcą życia Rodzinnego (lub okazanie dokumentu świadczącego o trwaniu Kursu i konsultacji). ZAPOWIEDZI Informację o zamiarze zawarcia małżeństwa należy podać do wiadomości publicznej, dlatego wypisuje się i wywiesza specjalny komunikat, czyli zapowiedzi. Narzeczony(a), który mieszka w innej parafii niż ta, w której spisuje się protokół przedślubny, otrzymuje specjalny dokument, który zanosi do kancelarii swojej parafii w celu ogłoszenia także tam zapowiedzi. Zapowiedzi ogłasza się przez wywieszenie informacji na tablicy ogłoszeń parafialnych przez 8 dni (dwie niedziele i tydzień między nimi). Po ogłoszeniu zapowiedzi, należy dokument odebrać i zanieść do parafii, gdzie spisywany jest protokół przedślubny. KARTKA DO SPOWIEDZI Każdy z narzeczonych otrzymuje ją w czasie spisywania protokołu przedślubnego . Pierwszą spowiedź św. należy odbyć zaraz po spisaniu protokołu a drugą dzień lub dwa przed ślubem kościelnym. ROZMOWA DUSZPASTERSKA Jest to spotkanie z ks. proboszczem lub ks. wikariuszem podsumowujące przygotowanie do ślubu. Powinno się odbyć około dwa tygodnie przed ślubem. Duszpasterz sprawdza, czy są już wszystkie dokumenty potrzebne do zawarcia małżeństwa sakramentalnego. Należy przynieść ze sobą: – dowody osobiste – potwierdzenie nauk przedmałżeńskich i odbycia spotkań w poradni rodzinnej – zaświadczenie o wygłoszeniu zapowiedzi jeżeli głoszone były w innej parafii – zaświadczenie z – należy przedstawić świadków do ślubu a przede wszystkim ich dane: – imię i nazwisko – rok urodzenia – wyznanie – adres zamieszkania Na tym spotkaniu należy omówić przebieg liturgii ślubu. Wówczas można poprosić ks. proboszcza o zgodę na to, aby krewny lub znajomy kapłan mógł asystować przy ślubie. Należy też poprosić o pozwolenie na filmowanie i robienie zdjęć w czasie liturgii zaślubin. DZIEŃ ŚLUBU Do ślubu należy ze sobą zabrać: 1. Kartki ze spowiedzi, 2. Obrączki. Narzeczonym towarzyszą dwaj świadkowie z dowodami osobistymi. ŚLUB POZA SWOJĄ PARAFIA – Protokół spisuje się w parafii narzeczonego lub narzeczonej lub za pisemną zgodą ks. proboszcza narzeczonego lub narzeczonej, w parafii gdzie będzie odbywał się ślub. – Licencję między parafiami przenoszą zainteresowani narzeczeni. Wraz z licencją zabierają także dokumenty z USC, stwierdzające stan wolny narzeczonych. ŚLUB MŁODOCIANYCH Ślub młodocianych (o tej sytuacji mówimy wtedy, gdy narzeczona ma więcej niż 16 lat a mniej niż 18 lat, narzeczony ma skończone 18 lat). Załatwianie zaczyna się od wystąpienia do sądu rodzinnego o wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa. Decyzję sądu, dołącza ks. proboszcz do prośby o dyspensę od wieku skierowaną do kurii diecezjalnej. Katechezy i spotkania w poradni obowiązują młodocianych tak samo, jak wszystkich innych narzeczonych. Modlitwa do św. Józefa o dobrego męża. Boże, Ojcze niebieski, który kierujesz losami każdego człowieka, pokieruj i moim życiem tak, bym znalazła sobie dobrego męża, z którym mogłabym godnie spełniać zadania, dla których małżeństwo ustanowiłeś. Utwierdź duszę mą w cnocie, bym nie szukała męża na śliskich drogach Najgorszym sposobem jest rzucanie takich komunikatów, jak zgrzeszyłem przeciw szóstemu, siódmemu, ósmemu przykazaniu. Grzech trzeba nazwać po imieniu. Świadome zatajanie, przemilczanie nie tylko czyni spowiedź nieważną, ale jest też pułapką. Nie można się tłumaczyć stwierdzeniem, że kapłan nie pytał.„Dobre przygotowanie to przede wszystkim rzetelny rachunek sumienia. Nie utożsamiajmy go jednak z robieniem jakichś list czy wykazów rzeczy do oclenia, jak na lotnisku. Rachunek sumienia to modlitwa, a nie tylko praca umysłu i pamięci” – mówi o. Rafał Zarzycki OFMConv, magister postulatu w gnieźnieńskim klasztorze Kruszyk/KAI: Woli ojciec spowiadać czy być spowiadanym?O. Rafał Zarzycki: Przyznam, że zaskoczyła mnie pani tym pytaniem. Pierwszy raz mnie ktoś o to pyta. Cóż. To trochę tak, jakby zapytać chirurga, czy woli operować, czy być operowanym. Powiem tak – nie lubię słuchać spowiedzi ani się spowiadać, ale lubię otrzymywać rozgrzeszenie i rozgrzeszenia także:Ciągle te same grzechy… Jak to zrobić, żeby spowiadać się lepiej?Nie lubi ojciec się spowiadać…Nie, bo to w czysto ludzkim odczuciu mało komfortowe. Trzeba się przyznać do grzechu, więcej trzeba ten grzech głośno wyznać. Temu towarzyszy wstyd, zażenowanie, niekiedy ból, a tego przecież unikamy. Ale ma to też wartość oczyszczającą, tym bardziej w spotkaniu z Bożym miłosierdziem. Warto się więc przełamać i że tym wyznaniem podniósł ojciec na duchu bardzo wiele jesteśmy ludźmi i grzesznikami. W przypadku duchownych, albo konkretnie naszej franciszkańskiej wspólnoty, ma to dodatkowy stopień trudności, bo spowiadamy się przed współbraćmi, którzy przecież znają nas na co dzień, widzą czy się poprawiamy, czy Wiemy, jak spowiedź wygląda od strony penitenta, a jak wygląda od strony spowiednika? Czym jest dla kapłana sprawowanie sakramentu pokuty?Dla mnie osobiście to wielki zaszczyt, ale i onieśmielenie, że Bóg wybrał mnie do tak odpowiedzialnej i delikatnej misji. Dla kapłana sakrament pokuty i pojednania to zawsze przypomnienie o istocie jego powołania – że Pan Jezus przyszedł powołać nie sprawiedliwych i zdrowych, ale grzeszników i tych, którzy źle się miałbym użyć jakiegoś obrazu, powiedziałbym, że spowiedź jest jak ratowanie człowieka tonącego, chwycenie jego wyciągniętej ręki. Bardzo trafnie pisał o tym Tertulian, który porównał sakrament pokuty do drugiej deski ratunku. Pierwszą jest chrzest. Jeśli zdarzy się – a przecież się zdarza – upadek po chrzcie, mamy jeszcze szansę, tę drugą deskę ratunku – się spowiedzi, które pamięta się do końca życia?Tak i jest tych spowiedzi wcale niemało. Mnie zawsze najbardziej zdumiewa działanie łaski Bożej, to, co dzieje się, gdy otwiera się na tę łaskę człowiek, który niekiedy przez długie lata był na nią ślepy i się tego stwierdzenia „przez długie lata”. Wiele osób czuje wielki opór przed spowiedzią, boi się, wstydzi… Jak sobie pomóc?Powiem, co mi osobiście pomogło dawno temu, kiedy byłem jeszcze nastolatkiem. Otóż usłyszałem wtedy znane powiedzenie, że gdy diabeł chce człowieka skusić, to mu wstyd zagłusza, a gdy chce go w grzechu utrzymać, to ten wstyd podsyca i więc, to zastanowić się nad przyczyną strachu czy wstydu. Czy chodzi tu jedynie o opór przed wyznaniem grzechów, czy o to, że trzeba grzechy porzucić i swoje życie zmienić. Drugie, to uświadomienie sobie proporcji, czym jest nasz wstyd i lęk wobec tego, co zyskamy, wobec rozgrzeszenia, pokoju i radości. I trzecie, najważniejsze, to modlitwa. Trzeba się po prostu pomodlić za siebie i za mogę coś doradzić ludziom, którzy dawno u spowiedzi nie byli, lub czują tego typu obawy, to żeby na początku spowiedzi o nich szczerze kapłanowi powiedzieć: „jest mi trudno, proszę o pomoc, o wyrozumiałość”. Mnie to osobiście od razu ukierunkowuje i niejako udelikatnia na takiego penitenta, by jak mówił Izajasz: „nie zdmuchnąć tego tlącego się knotka, nie złamać trzciny nadłamanej”.A co, gdy ten opór czuje bliska osoba? Namawiać do spowiedzi czy wręcz przeciwnie?Tutaj, jak w innych przypadkach, najlepiej działa przykład, osobiste świadectwo, podzielenie się radością uwolnienia od grzechu. Oczywiście mamy grzeszących napominać, do nawrócenia zachęcać, ale zmuszanie może odnieść odwrotny skutek. Trzeba pamiętać, że sakrament spowiedzi wymaga dyspozycji zakładającej mówi, nie chodzę do spowiedzi, bo grzechy wyznaję przez Bogiem, a nie przed kapłanem, który może jest większym grzesznikiem niż pułapka, wymówka, przewrotne myślenie. Kapłani są z ludzi i nie ma takiego, który by nie był grzesznikiem i nie musiał się sam spowiadać. Niemniej tylko kapłanom dana jest władza odpuszczania grzechów. Pamiętamy te słowa Pana Jezusa, gdy po zmartwychwstaniu tchnął na uczniów i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego, którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.Czytaj także:Wiesz, że spowiedź jest sakramentem uzdrowienia? To coś więcej niż ścieżka do KomuniiA sama spowiedź? Jak dobrze się do niej przygotować? Ludzie często mają dylemat, z czego się spowiadać? Jak grzechy wyznawać? Jak je nazywać? Najczęściej dotyczy to szóstego przygotowanie to przede wszystkim rzetelny rachunek sumienia. Nie utożsamiajmy go jednak z robieniem jakichś list czy wykazów rzeczy do oclenia, jak na lotnisku. Rachunek sumienia to modlitwa, a nie tylko praca umysłu i pamięci. To otwarcie się na działanie Ducha Świętego, prośba, by oświetlił zakamarki mojej duszy, wydobył z nich to, o czym zapomniałem, na co jestem ślepy, czego dostrzec nie szkodę czynią sobie ludzie, którzy nie przygotowują się do spowiedzi, albo robią to w pośpiechu, bez głębszego namysłu i wejrzenia w swoje sumienie. A to jest bardzo potrzebne, wręcz konieczne, bo przecież wypieramy grzechy i spychamy je do najciemniejszego Katarzyna ze Sieny mówiła wręcz o „szczekaniu psa sumienia”. Czasem w dostrzeżeniu grzechów pomagają nam nasi bliscy, którzy niejedną rzecz potrafią nam powiedzieć, a niekiedy nawet wykrzyczeć. I na to nie trzeba się obrażać, ani zamykać. Takie sygnały trzeba o sobie nieustannie zbierać, bo to też element dobrego rachunku jak grzechy wyznawać?Najlepiej konkretnie. Grzechy śmiertelne, popełnione po ostatniej spowiedzi, zapomniane lub zatajone trzeba wyznać każdy z osobna co do liczby i okoliczności. Tutaj rzeczywiście największe trudności sprawiają grzechy popełnione przeciwko szóstemu przykazaniu. Nie muszą być one większe od innych, niemniej są bardzo raniące. Ich świadome zatajanie, przemilczanie nie tylko czyni spowiedź nieważną, ale jest też pułapką. Nie można się tłumaczyć stwierdzeniem, że kapłan nie różne są życiowe sytuacje, dobrze więc spowiednikowi krótko się przedstawić. Nie chodzi przy tym o podanie pełnego imienia, nazwiska i adresu, ale powiedzenie kilku słów o sobie choćby tyle, że jest się kawalerem, panną, ojcem, mężatką. I tak, jak mówiłem, grzechy wyznawać konkretnie, rzeczowo, bez kamuflażu, bo wszelkie niedopowiedzenia domagają się pytań dodatkowych, a to krępuje obie sposobem jest chyba rzucanie takich komunikatów, jak zgrzeszyłem przeciw szóstemu, siódmemu, ósmemu przykazaniu. Grzech trzeba nazwać po imieniu, bez uogólnień. Co do grzechów powszednich, ich wyznawanie nie jest konieczne, ale przynosi duchowy pożytek. Wiadomo, że porządek na strychu trzeba robić nawet jeśli się tam często nie spowiedź to spowiedź częsta czy spowiedź świadoma?Dobra spowiedź to spowiedź regularna i zawsze świadoma. Oczywiście różna jest wrażliwość dusz. Jedni potrzebują bardzo częstej spowiedzi, innym potrzebny jest dłuższy odstęp. Generalnie jednak odpowiedź na to pytanie jest bardzo być w stanie łaski uświęcającej nie możemy mieć na sumieniu grzechu śmiertelnego, jeśli taki mamy, trzeba się wyspowiadać, by do stanu łaski powrócić. Regularna spowiedź w duchowym dojrzewaniu i wzrastaniu jest więc nie tylko pomocna, ale i czy można popaść w rutynę?Rutyna pojawia się wtedy, gdy nie ma ducha, nie ma chęci nawrócenia, gdy do sakramentu podchodzimy mechanicznie. Dotyczy to niestety obu stron konfesjonału. Dlatego trzeba się bardzo pilnować, by nie popaść w swego rodzaju przyzwyczajenie i odhaczanie, a także w rutynę słów i formułek. Dam świadectwo. Trafiłam kiedyś na spowiednika powierzchownego i opryskliwego. Przyznam szczerze, odeszłam od konfesjonału zła, a potem pomyślałam, Panie Boże jesteś większy od jego słabości i mojej złości. Ale są ludzie, których taki spowiednik może na długo to doświadczenie. Dlatego tak wielka odpowiedzialność spoczywa na spowiedniku, który powinien pamiętać, że jeśli nie jest się miłosiernym, trudno będzie dla siebie miłosierdzie znaleźć. Powiem jeszcze żartobliwie, że niektórzy święci wybierali sobie nieprzychylnych i trudnych spowiedników jako jeszcze jeden wymiar świadectwo za świadectwo. Poszedłem kiedyś do spowiedzi i ksiądz mnie nie wyspowiadał. Po prostu wyszedł z konfesjonału, mimo że prosiłem i mówiłem, że też jestem kapłanem. Początkowo byłem oburzony, a potem na modlitwie w swoim sumieniu usłyszałem: „ty grobie pobielony, nie byłeś w pełni przygotowany”.Poprawiłem się więc i później poszedłem jeszcze raz. Zdaję sobie jednak sprawę, że wielu ludzi takie czy inne zachowanie spowiednika może zniechęcić. Musimy jednak pamiętać, że to nie spowiednik jest gwarantem dobrej spowiedź zależy przede wszystkim od nas samych. Od naszej postawy, od chęci nawrócenia. Jeśli porzucę grzechy, zwrócę się do Boga i utrwalę to wszystko przez zadośćuczynienie to wtedy moja spowiedź jest także:Franciszek do spowiedników: W konfesjonale nie trzeba zbytnio wypytywaćMożna by powiedzieć: jaki jest grzech ciężki, każdy widzi. Na ogół łatwiej nam jest wskazać grzechy „cięższego kalibru” i jesteśmy bardziej świadomi ich popełnienia. Schody zaczynają się wówczas, kiedy nie mamy na koncie jakichś większych „wykroczeń” i, co gorsza, zaczyna się nam wydawać, że nie mamy się z czego spowiadać. Tymczasem św. Jan w swoim Liście jasno stwierdza: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy” (1 J 1,8) Grzech powszedni popełniamy wówczas, gdy stanowi on mniej poważne wykroczenie, lub też wtedy, kiedy dopuszczamy się poważnego nadużycia w zakresie prawa moralnego, lecz czynimy to nie w pełni świadomie czy nie całkiem dobrowolnie. Nie sądźmy jednak, że grzech powszedni (potocznie zwany lekkim), nie ma większego wpływu na stan naszej duszy. Często problemem jest właśnie to, że bagatelizujemy grzechy powszednie. Z czasem takie lekceważące podejście przeradza się w całkowity zanik poczucia grzechu, a w konsekwencji powolny proces „znieczulania” naszej duszy na zło. Kościół przestrzega nas, że grzech lekki „osłabia miłość; jest przejawem nieuporządkowanego przywiązania do dóbr stworzonych; uniemożliwia postęp duszy w zdobywaniu cnót i praktykowaniu dobra moralnego; zasługuje na kary doczesne” (KKK 1863). Co więcej, grzech powszedni „świadomy i pozostawiony bez skruchy usposabia nas stopniowo do popełnienia grzechu śmiertelnego” (KKK 1863). Lekceważąc „małe grzechy” usypiamy nasze sumienie, zamiast je odpowiednio kształtować i uwrażliwiać. Ostrzega nas przed tym również św. Teresa z Avila, doktor Kościoła: O grzechy powszednie mało się troszczyłam i to mnie gubiło. Święta wyraźnie zaznacza, że to właśnie takie drobne niewierności hamowały jej rozwój duchowy i nie pozwalały wejść na wyższy poziom w relacji z Bogiem. Co zrobić, żeby tzw. grzechy powszednie nie stały się spowszedniałymi, takimi na które prawie nie zwracamy uwagi? Myślę, że punktem wyjścia musi być przede wszystkim uświadomienie sobie, że „lekkość” grzechu nie oznacza, że pozostaje on bez wpływu na naszą duszę, a jego tzw. powszedniość nie daje nam prawa do jego bagatelizowania. Tak naprawdę to zaniedbanie małych rzeczy naraża nas na wielkie upadki. Czy możemy być pewni, że podołamy tym największym pokusom, jeżeli nie wypróbowaliśmy sił w mniejszych rzeczach i jeżeli nie jesteśmy wyćwiczeni i przygotowani do rzeczy trudniejszych, przez wykonanie tych łatwiejszych? Traktujmy więc walkę z „małymi grzeszkami” jako szanse na hartowanie naszego ducha, ale także jako okazje do tego, aby okazywać miłość Bogu przez najdrobniejsze gesty. Magdalena Pawełczyk
Rozpoznawanie Grzechów. Przygotowanie do spowiedzi wymaga również nauki, jak rozpoznawać grzechy. To może być trudne dla dziecka, ale możemy to ułatwić, rozmawiając o różnicy między dobrym a złym zachowaniem, a także tłumacząc, co to znaczy zranić innych swoimi czynami lub słowami.
Sakramenty Sakramenty Nowego Prawa zostały ustanowione przez Chrystusa. Jest ich siedem: chrzest, bierzmowanie, Eucharystia, pokuta, namaszczenie chorych, sakrament święceń i małżeństwo. Sakramenty te obejmują wszystkie etapy i wszystkie ważne momenty życia chrześcijanina: sprawiają narodzenie i rozwój chrześciajańskiego życia wiary, uzdrowienie i dar posłania. Wiadać w tym pewne podobieństwo, jakie istnieje między etapami życia naturalnego a etapami życia duchowego. (...), sakramenty tworzą pewną strukturę, w której każdy ma swoje żywotne miejsce. CHRZESTI KOMUNIA ŚWIĘTABIERZMOWANIESPOWIEDŹMAŁŻEŃSTWONAMASZCZENIE CHORYCH Chrzest Co zrobić, aby ochrzcić dziecko? Chrzty w naszej parafii mają miejsce w drugą i czwartą niedzielę miesiąca na Mszy o 12:30 oraz w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia lub Wielkanocy. Około dwóch miesięcy przed chrztem należy zgłosić się do kancelarii z następującymi dokumentami: - skrócony akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego (do wglądu) - danymi rodziców chrzestnych (imię, nazwisko, wiek, adres zamieszkania) - rodzice chrzestni, którzy nie mieszkają w naszej parafii, muszą dostarczyć w dniu chrztu zaświadczenie, że są wierzącymi i praktykującymi katolikami, wystawione przez duszpasterza z parafii, gdzie mieszkają; chrzestni mieszkający w naszej parafii zaś zostają zaakceptowani (lub nie) przez duszpasterzy naszej parafii. WSZYSCY RODZICE I CHRZESTNI MAJĄ OBOWIĄZEK WZIĄĆ UDZIAŁ W KATECHEZIE NA TEMAT CHRZTU, KTÓRA ODBYWA SIĘ W SALI PARAFIALNEJ, ZAZWYCZAJ W PIERWSZĄ NIEDZIELĘ MIESIĄCA O GODZ. 19. Przypominamy, że rodzice chrzestni muszą spełniać następujące warunki: - ukończone 16 lat; - bierzmowanie: - być wierzącym i praktykującym katolikiem, tzn. uczestniczyć w każdą niedzielę w Eucharystii i regularnie się spowiadać; - mieć uregulowaną sytuację sakramentalną (tzn. nie żyć w związku niesakramentalnym). Warto pamiętać, że członkiem danej parafii staje się, mieszkając 3 miesiące na jej terenie. Prosimy więc kandydatów na rodziców chrzestnych o kierowanie się po stosowne zaświadczenie do odpowiedniej parafii. Osoby nie mieszkające w naszej parafii, ale pragnące w naszym kościele ochrzcić swoje dziecko, mają obowiązek dostarczyć zgodę z parafii miejsca zamieszkania. Rodzice i chrzestni muszą się stawić 15 minut przed chrztem w zakrystii, aby podpisać dokumenty i dostarczyć zaświadczenie o odbytej spowiedzi, a chrzestni nie mieszkający w naszej parafii zaświadczenie o dopuszczeniu do godności chrzestnego. I Komunia święta Jak wygląda przygotowanie do I Komunii świętej?Do przyjęcia I Komunii św. przygotowują się uczniowie klas trzecich szkoły podstawowej. Przygotowanie przebiega dwoma torami:- przygotowanie w szkole - w trakcie religii, prowadzą je katecheci uczący w szkołach na terenie parafii; - przygotowanie w kościele - polega na udziale w niedzielnej Mszy o 11, w nabożeństwach okresowych (różaniec, roraty, Droga Krzyżowa), celebracjach liturgicznych (odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych), próbach bezpośrednio przygotowujących do uroczystości. Ponadto rodzice są zobowiązani do uczestnictwa w comiesięcznych spotkaniach organizowanych w kościele. Kliknij w obrazek poniżej aby go pobrać: I Komunia Święta w 2023 roku planowana jest na 14 maja (propozycja godz: i 21 maja (propozycja godz: natomiast Rocznica I Komunii Świętej - 28 maja. Jeżeli dziecko nie należy do parafii tutejszej (czyli do Parafii św. Brata Alberta) to, aby mogło przystąpić do I Komunii Świętej w naszej parafii, wymagana jest zgoda księdza proboszcza parafii, do której należy dziecko. Zgodę taką należy dostarczyć razem ze składanymi dokumentami wraz z deklaracją rodziców - wzór formularza (na stronie). Inne szczegółowe informacje dotyczące przygotowania, organizacji i przebiegu I Komunii Świętej będą podawane w roku szkolnym 2022/23. Kliknij w obrazek poniżej aby go pobrać: Bierzmowanie Przygotowanie młodzieży do bierzmowania Przygotowanie młodzieży do bierzmowania trwa dwa lata. Przygotowanie polega na: - regularnym udziale w życiu sakramentalnym Kościoła; - udziale w spotkaniach. Za organizację i przeprowadzenie odpowiada ks. Wikariusz Marek Karwacz. Spowiedź Pięć warunków Sakramentu Pokuty i Pojednania: • Rachunek sumienia. • Żal za grzechy. • Mocne postanowienie poprawy. • Szczera spowiedź • Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu. Przychodząc do spowiedzi trzeba zastanowić się, przypomnieć sobie i uświadomić grzechy popełnione od ostatniej spowiedzi, aby potem móc wzbudzić w sobie żal za grzechy i postanowienie poprawy. Dlatego spowiedź zawsze trzeba rozpocząć od dobrego rachunku sumienia. Sposób przeprowadzenia rachunku sumienia Po modlitwie jest czas na przypomnienie sobie wszystkich grzechów, którymi od ostatniej spowiedzi Boga się obraziło. Chodzi przede wszystkim o grzechy ciężkie. Pomocą w tym może być gotowy rachunek sumienia, jaki znaleźć może w niejednej książeczce do nabożeństwa. „Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia, przeprowadzony w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich /Katechizm Kościoła Katolickiego, 1454/. W rachunku sumienia należy poznać: 1. liczbę i rodzaj grzechów ciężkich,2. grzechy powszednie i grzechy zaniedbania,3. grzechy popełnione w uczynkach, słowami oraz myślą, pragnieniem i wyobrażeniem,4. grzechy popełnione przez nie zachowanie poszczególnych przykazań Bożych, kościelnych oraz zakazów i nakazów wypływających z życia społecznego,5. grzechy popełnione przeciw Bogu, ale także przeciw ludziom i własnej osobie, własnemu życiu i zdrowiu,6. grzechy związane z własną pracą, zawodem, urzędem czy stanowiskiem,7. grzechy związane z życie małżeńskim, rodzinnym, sumienia ma na celu pomóc poznać samego siebie, ocenić siebie i to w świetle Ewangelii, Chrystusowego Krzyża, przykazań Bożych, obowiązków oraz moralności chrześcijańskiej. Na rachunku sumienia trzeba mi poznać swoje zaniedbania, niedoskonałości, niewierności, niewykorzystanie czasu i okazji do dobrego, itp. Rachunek sumienia musi objąć całe nasze życie, a nie tylko jakiś jego wycinek. Wiadomo, że inny będzie rachunek sumienia dziecka, inny młodzieńca, inny osoby duchownej i zakonnej, a jeszcze inny dorosłych: ojców i matek, urzędników, rzemieślników czy zwyczajnego kierowcy samochodowego. Na rachunek sumienia przed spowiedzią trzeba sobie umieć znaleźć czas i spokój. W tym celu trzeba się głęboko zastanowić, wejść w siebie i jeszcze raz przypomnieć sobie pewne zdarzenia, z których wyszedłem z grzechem. Pośpiech, powierzchowność i brak wnikliwości jest pierwszym wrogiem rachunku sumienia. Nie może być tak, że penitent przychodzi do kościoła i od razu, bez rachunku sumienia i dalszego przygotowania przystępuje do spowiedzi, zakładając, że na spowiedzi coś powie. Spowiedź św. to wyznanie własnych grzechów, zaś wyznać można tylko te, które są znane, i które zostały przypomniane. W rachunku sumienia należy zwrócić uwagę nie tylko na grzechy zewnętrzne, ale także na wewnętrzne, popełnione w myślach, pragnieniach, pożądaniach, wyobraźni, itp. Rachunek sumienia nie jest rozliczaniem się niewolnika z panem, oskarżonego z sędzią, ucznia z nauczycielem, ale stawaniem przed Bogiem, przed Prawdą, przed swoimi grzechami. Sakrament małżeństwa Droga do małżeństwa - kilka kroków... 1. Pierwszy krok: należy dobrze duchowo przygotować się do przyjęcia sakramentu. Pomaga w tym cykl katechez, zwanych potocznie kursem przedmałżeńskim. Składa się on z 10 spotkań. W naszej parafii mają one miejsce w soboty o g. 19 jesienią. O rozpoczęciu kursu informujemy zawsze z wyprzedzeniem. 2. Drugi krok: należy zarezerwować termin. Warto uczynić to dość szybko, aby się nie okazało, że ktoś inny zajął już nasz termin. 3. Trzeci krok: Sześć miesięcy przed ślubem należy zacząć gromadzić dokumenty (nie wcześniej, bo dokumenty państwowe i kościelne są ważne 6 miesięcy): - świadectwa chrztu (z parafii chrztu) - na świadectwie powinna być adnotacja o przyjętym sakramencie bierzmowania; jeśli jej nie ma, należy dostarczyć świadectwo przyjęcia tego sakramentu z parafii, gdzie był przyjmowany; jeśli ktoś przyjmował sakramenty w naszej parafii, oczywiście nie musi przynosić żadnych dokumentów; - zaświadczenie o odbyciu nauk przedmałżeńskich; - dokumenty z Urzędu Stanu Cywilnego (3 egzemplarze); - dane świadków (imię, nazwisko, wiek, miejsce zamieszkania). 4. Czwarty krok - zapowiedzi, wykluczające przeszkody, uniemożliwiające zawarcie związku małżeńskiego. W naszej parafii wygłaszamy je przez dwie niedziele z rzędu na Mszy o g. 12:30. Strona nie pochodząca z naszej parafii musi udać się ze stosownym dokumentem do swojej parafii i po wygłoszeniu tam zapowiedzi, przynieść potwierdzenie. 5. Piąty krok - spisanie protokołu przedślubnego. Jeśli narzeczeni dostarczą wszystkie dokumenty, to wówczas duszpasterz spisuje protokół, mający ocenić ważność małżeństwa. Można go spisać jeszcze przed załatwieniem formalności związanych z zapowiedziami. 6. Szósty krok - podpisanie dokumentów. Narzeczeni podpisują dokumenty w tygodniu poprzedzającym ślub lub w dniu ślubu. Świadkowie czynią to w dniu ślubu (ok. 15 min. przed w zakrystii), wtedy także dostarczają obrączki. 7. Siódmy krok - zawarcie związku małżeńskiego. Jeśli narzeczeni chcą zawrzeć sakrament w innej parafii, a wszystkie formalności załatwić u nas, na koniec otrzymują tzw. licencję, potwierdzającą wypełnienie wszystkich procedur. Jeśli narzeczeni nie chcą załatwiać formalności w naszej parafii, zgłaszają się po tzw. substytucję, czyli pozwolenie na odbycie w/w kroków poza naszą parafią. Namaszczenie chorych Dla wielu wiernych jest to głębokie religijne przeżycie, które umacnia, dodaje sił i umożliwia zachowanie chrześcijańskiej postawy w godzinach cierpienia. Sam Chrystus zostawił nam ten sakrament w trosce o nasze zdrowie fizyczne, psychiczne i duchowe. Bardzo często namaszczenie chorych jest mylone z Wiatykiem, czyli Komunią św. udzielaną umierającym. Ta może zostać udzielona człowiekowi nawet po raz trzeci, gdy przyjął on już dwa razy Komunię św. w tym dniu, ale uległ na przykład wypadkowi i znalazł się w niebezpieczeństwie śmierci. Jest to jednak sakrament dla umierających, ale nie dla chorych. Jezus Chrystus, przychodząc na ziemię, spotkał się z tym, co jest dla wielu chrześcijan najtrudniejsze, z cierpieniem, którego kresem jest śmierć. Z chwilą gdy objawił swoją nadprzyrodzoną moc, wszyscy dotknięci cierpieniem fizycznym i duchowym przychodzili do Niego, prosząc o ratunek. Sam również spotkał się z cierpieniem wówczas, gdy zdradził Go przyjaciel, podczas biczowania, cierniem ukoronowania, podczas drogi krzyżowej, kiedy szydzono i drwiono z Niego oraz podczas samego ukrzyżowania. Ile razy spoglądamy na Jego krzyż, wiemy, że wiele wycierpiał i próbujemy w tym znaku ukryć nasze cierpienia, ale i nasze nadzieje ufając, że przyniosą one błogosławione owoce. Skoro krzyż Jezusa stał się narzędziem zbawienia, należy każdy życiowy "krzyż", cierpienie, chorobę traktować jako przestrzeń, na której mogę wzrastać, doskonalić siebie i innych. Ewangelista Marek wspomina, że uczniowie Chrystusa namaszczali chorych i uzdrawiali. A św. Jakub w swoim Liście mówi o tradycji pierwszych pokoleń chrześcijan: "Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone" (Jk 5, 14-15). Katechizmowa definicja sakramentu brzmi - jest to znak widzialny łaski niewidzialnej. Czytelnym znakiem namaszczenia jest oliwa. Tę używaną przez kapłana oliwę konsekruje biskup w "matce" wszyskich kościołów diecezji czyli katedrze w Wielki Czwartek, po czym rozprowadzona jest ona po wszystkich parafiach, aby kapłani mogli ubogacać ludzi cierpiących sakramentem chorych. KTO MOŻE PRZYJĄĆ SAKRAMENT NAMASZCZENIA CHORYCH? Jest to sakrament chorych, a więc: należy namaścić tych wiernych, których życie jest zagrożone z powodu choroby lub podeszłego wieku można go udzielić powtórnie, jeśli chory po przyjęciu tego sakramentu wyzdrowiał i ponownie zachorował albo w czasie trwania tej samej choroby nastąpiło poważne pogorszenie powinniśmy go przyjąć wtedy, kiedy idziemy na operację przyjmują ten sakrament Ci, którzy czują się słabo, zwłaszcza po sześćdziesiątym roku życia (mogą przystępować do tego sakramentu nawet raz w roku) może zostać udzielony dzieciom pod warunkiem jednak, że osiągnęły odpowiednie rozeznanie i mają świadomość, że w sakramencie tym przychodzi Chrystus, aby podźwignąć je w cierpieniu udziela się go nieprzytomnym chorym lub tym, którzy utracili używanie rozumu, pod warunkiem, że istnieje prawdopodobieństwo, iż jako wierzący poprosiliby o to, gdyby byli przytomni nie udziela się namaszczenia zmarłym (sakramenty są przeznaczone tylko dla żyjących), chyba że istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę i wówczas można udzielić go warunkowo SKUTKI PRZYJĘCIA SAKRAMENTU NAMASZCZENIA CHORYCH: poprawia zdrowia chorego oczyszcza z grzechów (gdyby człowiek popełnił grzechy ciężkie, a nie mógł skorzystać z sakramentu pokuty, spowiedzi świętej, to wtedy ten sakrament gładzi grzechy. Może więc być udzielony zarówno człowiekowi w stanie łaski uświęcającej, jak i grzesznikowi w stanie grzechu ciężkiego) jest pomocą potrzebną do wykorzystania czasu cierpienia i zachowania postawy godnej chrześcijanina (cierpienie jest wielką próbą wiary w prawdę, że Bóg jest Miłością, dlatego że w naszym życiu nie rozumiemy sytuacji, jak wszechmocny Bóg, mogąc usunąć cierpienie, pochyla się nade mną i zgadza się na moje cierpienie. I tu jest potrzebna łaska odkrycia sensu cierpienia) pozwala człowiekowi wykorzystać cierpienie dla udoskonalenia własnego i dla zbawienia innych (dzięki otrzymanemu sakramentowi, pomimo bólu cierpienia, doświadczenia choroby nieuleczalnej, powracającej, z wiarą i szacunkiem możemy przyjąć Komunię św.) ODWIEDZINY CHORYCH W NASZEJ PARAFII Chorych i cierpiących naszej parafii kapłani odwiedzają z posługą sakramentalną w każdy I piątek miesiąca od godz. W sytuacji nagłej potrzeby udzielenia sakramentu namaszczenia chorych prosimy o bezpośredni kontakt z księdzem. JAK SIĘ PRZYGOTOWAĆ? Przed przyjściem kapłana należy przygotować stolik przykryty białym obrusem, na którym stawia się zapalone świece oraz krzyż, a także wodę święconą i trochę waty (gdy ma być udzielony sakrament namaszczenia). Jeśli nie ma wody święconej, można użyć wody zwykłej i poprosić kapłana o poświęcenie jej. Na tak przygotowanym stoliku kładzie kapłan Najświętszy Sakrament oraz oleje. Jeżeli chory chce wyspowiadać się z grzechów, członkowie rodziny powinni wyjść z pokoju, ale dobrze by było, gdyby po zakończeniu spowiedzi wrócili i włączyli się w modlitwę. Chorzy przygotowują się do sakramentu poprzez modlitwę. Należy zachęcać ich do modlitwy w samotności, z rodzinami, przyjaciółmi lub tymi, którzy sprawują nad nimi opiekę. UZDROWIENIE CHORYCH ? MÓDL SIĘ ZA NAMI!
Czy przed chrztem świętym trzeba iść do spowiedzi? Tak, chociaż w tym przypadku obowiązek wynika bardziej z przyjętego w Kościele katolickim zwyczaju, a nie z samych przepisów. Prawo kościelne nie zajmuje się bowiem bezpośrednio kwestią spowiedzi
b, jako przyjaciela i powiernika, z którym można dzielić się każdym smutkiem i radością, czy jako surowego sędzię bezlitośnie piętnującego każdy nasz błąd. Jeżeli więc nie dbamy o dobry kontakt z Bogiem poprzez modlitwę i nie zagłębiamy wiedzy o Nim, uznaje się to za grzech. Drugie przykazanie: ,,Nie wzywaj imienia Pana Boga nadaremno” jest przede wszystkim przestrogą przed powoływaniem się na Boga, by dowieść swoich racji, zastraszyć kogoś lub oszukać. Również uważanie siebie, swojej wspólnoty za jedynych prawdziwych katolików jest naganne, bo stosuje się wtedy Boże imię, by podnieść własną rangę. Nie należy też przysięgać bez potrzeby, ani łamać obietnic, ze względu na krzywdzący wymiar takiego procederu. Trzecie przykazanie, ostatnie bezpośrednio mówiące o pielęgnowaniu wspólnoty z Bogiem, to ,,Pamiętaj abyś dzień święty święcił”. Trzeba bowiem wiedzieć, że jedynie poprzez uczestnictwo w Mszy Świętej mamy styczność z Bogiem Żywym w Eucharystii i nie zjawiając się w kościele tracimy wyjątkową więź z Nim. Podobnie jest, gdy traktujemy wizytę w kościele jako przykry obowiązek i jesteśmy nieuważni lub omijamy najważniejsze święta, takie jak Wielkanoc i Boże Narodzenie. Nawołuje się też rodziców do nieprzymuszania dzieci do chodzenia do kościoła, szczególnie gdy sami nie dajemy im przykładu lub gdy po prostu tego nie chcą, gdyż nie szanując ich relacji z Bogiem pokazujemy im tylko, że Kościół jest jak klatka, a wiara jedynie pustym słowem. Mówiąc o dzieciach i rodzicach od razu można przywołać czwarte przykazanie ,,czcij ojca swego i matkę swoją”. Te z pozoru oczywiste słowa powinny skłonić nas do refleksji, czy traktujemy rodziców z należytym szacunkiem, czy potrafimy kochać ich, nawet gdy różnią nas poglądy i czy pomagamy im w codziennych obowiązkach. Owo przykazanie ma jednak dwojaką naturę, gdyż nawołuje też rodziców do właściwego traktowania dzieci, liczenia się z ich zdaniem, nie zduszaniem ich pięknych dusz, tylko po to, by się wywyższyć i ułożyć ich życie ,,po swojemu” lub by nastawić je przeciw drugiemu rodzicowi. Przykazanie piąte, ,,nie zabijaj”, ma dosyć mocne brzmienie, bo odnosi się do celowego niszczenia bożego stworzenia i, co może niektórych zaskoczyć, dosyć łatwo je złamać w momencie, kiedy chociażby powiemy do kogoś złe słowo, ograniczymy czyjś lub swój rozwój talentu, będziemy zażywać wyniszczające nas substancje lub nie będziemy starać się zapobiec zanieczyszczeniu środowiska. Szóste przykazanie odnosi się do sfery naszej seksualności i pomimo swojego archaicznego wydźwięku ,,nie cudzołóż” ma wiele wspólnego z naszym życiem. I nie chodzi tu o to, by nie być rozwiązłym i nie uprawiać pozamałżeńskiego seksu, ale głównie o to żeby mieć świadomość własnego ciała i dawać sobie czas, by dojrzeć w sferze seksualnej poprzez naukę i doświadczenie, dzięki czemu nie będziemy wstydzić się, takiego pięknego przecież, daru od Boga. Drugim aspektem jest to, by przez pryzmat pożądania nie patrzeć na innych ludzi i nie traktować ich jako narzędzia do sprawienia sobie przyjemności, dostrzegać piękno, ale nie chcieć go zagarnąć dla siebie. O tym, że nie należy kraść wiemy wszyscy, ale czy zawsze przestrzegamy siódmego przykazania? Możemy myśleć, że nie jesteśmy złodziejami, bo nie kradniemy bezpośrednio, ale nie płacąc podatków, nieuczciwie zatrudniając ludzi do pracy lub popełniając akty dewastacji dóbr publicznych mamy ten sam grzech, co osoba, która w tłumie wyjmie nam portfel z kieszeni. ,,Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu” to ósme przykazanie, które znaczy tyle co ,,nie kłam” i ,,nie oczerniaj innych”, a więc mówi nam, żebyśmy nie plotkowali, nie wystawiali innych na ośmieszenie np. przesyłając ich kompromitujące zdjęcia i nie posługiwali się półprawdą i byli odpowiedzialni za to, co mówimy. Dwa ostatnie przykazania łączą się w jedno zdanie: ,,nie pożądaj żony bliźniego swego… ani żadnej rzeczy, która jego jest”, gdzie podobnie jak w szóstym przykazaniu przestrzega się nas przed zdradzaniem partnera i przed nakłanianiem innych do zdrady, aczkolwiek też przed niszczeniem przyjaźni z zazdrości o inną osobę i utrzymywaniu się w przekonaniu, że jest się gorszym od kogoś, nie ciesząc się z tego, co się posiada. Łamie się je też będąc niechętnym do dzielenia się, oceniając wszystko przez pryzmat pieniądza i kradzieżą z powodu zasady, że ,,bogatym się nie należy”. Po rachunku sumienia z użyciem dekalogu możemy spełnić resztę warunków dobrej spowiedzi, czyli wzbudzić żal za grzechy i szczerze wyspowiadać się, a potem odejść z postanowieniem poprawy, by zadośćuczynić za złe występki. Trzeba jednak pamiętać, że dekalog jest bardziej wskazówkami i przy rachunku sumienia warto dość intuicyjnie podchodzić do wielu kwestii, by nie zamęczać się ciągłym zapamiętywaniem grzechów, bo to nie jest możliwe, by wszystkie pamiętać, a ważny jest nasz żal i pragnienie życia blisko Boga. Ale mnie się wydaje, że ktoś zadał to pytanie aby dowiedzieć się, jakie mogą być grzechy i u spowiedzi powiedzieć tylko te, które popełnił. zielonek31 odpowiedział(a) 03.03.2017 o 17:58:Kościół zachęca do spowiedzi organizując noce konfesjonałów. Dla tych bardzo zapracowanych. Częściej spowiadają się mieszkańcy wsi, osoby starsze. Nasze grzechy? Np. chciwość i zawiść. Raz do roku spowiada się trzy czwarte Polaków. Statystyki Kościoła Katolickiego jeśli chodzi o spowiedź, praktycznie od lat są niezmienne. Jeśli między 2002 a 2012 rokiem spadła liczba uczestników mszy świętych to w kwestii spowiedzi zmienia się niewiele. Częściej spowiadają się kobiety niż mężczyźni, mieszkańcy wsi niż miast oraz Franciszek zachęcaSpowiedź jest obowiązkowa od 1215 roku. Minimalnie minimum to spodziedź raz do roku. Wszystko jednak zależy od naszej potrzeby i sytuacji. - To niezwykle ważne spotkanie kapłana i wiernego. Nie bez powodu objęte jest tajemnicą. Dotyka najważniejszych spraw i problemów wymagających wraźliwości, poufności i zaufania, którego nie można niepotrzebnym słowem zakłócić - mówi ks. Krzysztof Biela, moderator ds. nowej ewangelizacji z archidecezji katowickiej. Ks. Biela prowadził już ewangelizację w Galerii Katowickiej i w... tramwajach. Wszędzie trzeba próbować dotrzeć z dobrym słowem do człowieka. Niebawem po raz kolejny w kaplicy stojącej w pobliżu Silesia City Center będzie spowiadał w czasie Nocy Konfesjonałów. W przedsięwzięciu weźmie udział kilka szczerej spowiedzi zachęca papież Franciszek, który spowiada się co piętnaście dni. Niedawno zszokował wiernych, gdy w czasie mszy podszedł do konfesjonału i wyspowiadał się u przypadkowego księdza. Papież Franciszek jest inicjatorem akcji " 24 godziny dla pana", czyli umożliwienia wiernym całodobowej spowiedzi. Co usłyszymy od księdzaZ tej możliwości skorzystali już mieszkańcy Częstochowy oraz Wrocławia. Tego, jak i kto grzeszy oczywiście nie usłyszymy od żadnego księdza. Wiemy jednak, co najbardziej dręczy sumienia wiernych. Ksiądz Aleksander Radecki, ojciec duchowy seminarium we Wrocławiu mówi, że wiedzę o głównych grzechach wrocławian niekoniecznie trzeba czerpać z konfesjonału. - Wystarczy rozejrzeć się wokół siebie. I już wiemy wszystko - mówi. Ksiądz Piotr (nazwisko znane redakcji), wiele lat posługujący we wrocławskich parafiach, ale także poza stolicą Dolnego Śląska uważa, że główne grzechy wrocławian, nie różnią się od tych w innych miejscowościach. - Ogromny problem widzę np. w pijaństwie. To właśnie alkohol, a raczej jego nadużywanie, gubi wiele wśród kolejnych grzechów wymienia: chciwość, kradzieże, oszustwa, zdrady i kłamstwo, a także - niestety - grzechów, lista wad-Z chciwością wiąże się również zazdrość. Ludzie potrafią być zazdrośni właściwie o wszystko, nawet o to, czego nie da się zmienić, np. datę urodzin. Lenistwo często natomiast wiąże się bardzo ściśle z kombinatorstwem, które zazwyczaj ma być jego "usprawiedliwieniem". Kombinatorzy działają według zasady: co zrobić, żeby się nie narobić, a zarobić - mówi ks. obserwacje potwierdza o. Franciszek z parafii pw. Karola Boromeusza przy ul. Kruczej we Wrocławiu. - Grzechy, które dręczą wrocławian, nie są inne od tych, które popełniają ludzie w innych miastach. Wystarczy spojrzeć wokół siebie na to, co się dzieje i mamy jasność w kwestii naszych głównych wad - mówi o. Franciszek. Według niego są to chciwość, zazdrość i brak szacunku do od papieżaKsiądz, czy biskup może rozgrzeszyć wiernego z takich grzechów jak morderstwo. Są jednak grzechy, które może rozgrzeszyć tylko papież. Sprawami takimi zajmuje się jeden z najstarszych watykańskich trybunałów, zwany trybunałem pokuty. Oficjalna nazwa tego gremium to Penitencjaria Apostolska. O jakie grzech y w tym wypadku może chodzić? O najcieższe jak złamanie tajemnicy spowiedzi, czy zamach na wielkanocnaO obowiązku spowiedzi przynajmniej raz do roku, mówi drugie przykazanie Spowiedż wielkanocna powinna się odbyć w okresie od Środy Popielcowej do uroczystości Trójcy Przenajświętszej. Spowiedź traktowana jest przez Polaków jako czwarty sakrament pod względem ważności po chrzcie, Eucharystii i małżeństwie. Aby dobrze przygotować się do spowiedzi należy przedtem dokonać rachunku sumienia. Oczywiście księża też się spowiadają przed innymiksiężmi. Zgodnie z przyjętym w Polsce zwyczajem spowiedź obywa się w każdy pierwszy piątek miesiąca.
RACHUNEK SUMIENIA. GRZECHY WOBEC BOGA. -traktować Boga i religię jako sprawy trzeciorzędne i mało ważne. -tworzyć “własny” obraz Boga, bez liczenia się z Ewangelią i naukami Kościoła. -nie widzieć w Bogu Istoty Najwyższej i kochającej nas osoby Ojca, któremu należy się najgłębsza miłość, zaufanie, uległość iUkrzyżowany i zmartwychwstały Jezus przekazał Kościołowi misję udzielania ludziom łaski przebaczenia. W ciągu dziejów zmieniały się formy sakramentu pokuty i pojednania. Historia każdego sakramentu zaczyna się od Jezusa Chrystusa. Nie inaczej jest w przypadku sakramentu pokuty i pojednania. Jezus nie tylko wzywał do nawrócenia, ale – co widać doskonale w scenie z paralitykiem – sam udzielał ludziom odpuszczenia grzechów. Czynił to na mocy swojej Bożej władzy (jako Syn Boży), ale zarazem czynił to jako człowiek (co tak bulwersowało faryzeuszy). Już w tej historii można dopatrzeć się zapowiedzi przekazania Boskiej władzy przebaczenia wspólnocie Kościoła. Otwarcie mówi o tym Jezus dopiero po śmierci i zmartwychwstaniu. Sakrament spowiedzi jest bowiem owocem Paschy. To przez krzyż i zmartwychwstanie dokonało się pojednanie ludzi z Bogiem. Owoce tego Jezusowego dzieła pojednania mają być przekazywane ludziom poprzez Kościół. „Wieczorem owego pierwszego dnia... przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł (do apostołów): »Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane«” (J 20, Pan Jezus nie określił precyzyjnie, jak ma wyglądać sprawowanie sakramentu pokuty. Dał Kościołowi Ducha Świętego, który jest gwarancją Bożej obecności, a apostołom udzielił władzy „odpuszczania” i „zatrzymywania”. Historia sakramentu pokuty pokazuje, jak ta niezmienna władza była konkretnie sprawowana w zmieniających się warunkach historycznych. Ów skarb, jakim jest moc jednania ludzi z Bogiem, jest przechowywany w glinianym naczyniu Kościoła. Moc idzie od Boga, ale przez posługę kapłanów, którzy sami jako grzesznicy miłosierdzia potrzebują. Jednorazowa i publiczna pokuta Już w Listach i Dziejach Apostolskich pojawia się problem grzechu występującego po chrzcie świętym. Budziło to zgorszenie i pewne zażenowanie młodej wspólnoty. W początkach Kościoła to chrzest był traktowany jako sakrament pojednania z Bogiem. Przyjmowali go dorośli, którzy wyznawali wiarę i nawracali się. Zanurzając się w wodzie chrztu, „topili” starego, grzesznego człowieka i zaczynali nowe życie. Panowało mocne przekonanie, że życie po chrzcie może i powinno być życiem wolnym od grzechu. Doświadczenie pokazało, że było to zbyt optymistyczne. Dzieło „Pasterz” Hermasa (ok. 150 po Chr.) jest najstarszym świadectwem mówiącym o odpuszczeniu grzechów po chrzcie. Przez kilka wieków dominowało w Kościele przekonanie, że po chrzcie pokuta jest możliwa tylko raz. Przyjmowano, że jest jakby drugim chrztem. Przy czym chodziło o ciężkie grzechy, za jakie uważano cudzołóstwo, morderstwo i apostazję. Problem pokuty nasilił się w związku z prześladowaniami chrześcijan przez Rzym. Nie wszyscy jednak byli gotowi na męczeństwo, niektórzy wypierali się Chrystusa (tzw. lapsi – upadli). Potem, gdy ustały prześladowania, chcieli wrócić do Kościoła, ale rygoryści odmawiali im tego prawa. W Kościele zwyciężyło jednak przekonanie, że nie należy im odmawiać Bożego miłosierdzia. Grzesznik musiał wyrazić przed wspólnotą swój żal i postanowienie poprawy. Następnie odbywał publiczną pokutę, którą nakładał na niego biskup (tzw. pokuta kanoniczna). Dopiero po okresie ekspiacji biskup udzielał przebaczenia, nakładając ręce i wypowiadając słowa rozgrzeszenia. Do VI wieku pokuta miała charakter jednorazowy i publiczny. Wynalazek mnichów Spowiedź indywidualną zawdzięczamy mnichom pochodzącym z Irlandii i Wielkiej Brytanii. Tak zwani mnisi iroszkoccy stali się wielkimi ewangelizatorami północnej i zachodniej Europy w VI i VII wieku. Oni rozpowszechnili w całym Kościele spowiedź uszną przed kapłanem i praktykę osobistej pokuty. Od VI wieku spowiadano się już częściej niż raz. Zwykle wtedy, gdy ktoś popełnił grzech ciężki. Nadal jednak było tak, że najpierw trzeba było odpokutować grzech, a potem u tego samego kapłana, który nałożył pokutę, prosić o rozgrzeszenie. Mnisi tworzyli tzw. księgi penitencjarne, zawierające katalogi wszelkich możliwych grzechów oraz odpowiadających im pokut zwanych taryfowymi. Określano precyzyjnie formę i czas pokutowania. Ciekawostka: duchowni mieli znacznie surowsze pokuty niż świeccy. Księgi z taryfowymi pokutami okazały się jednak ślepym zaułkiem. Pojawiały się wynaturzenia, bogaci zaczynali zastępować pokutne czyny określoną sumą pieniędzy. Około X wieku ustaliła się reguła, że penitent zaraz po wyznaniu grzechów uzyskuje rozgrzeszenie, a pokutę odprawia po spowiedzi. Porzucono księgi pokutne. Pokuta po spowiedzi stawała się coraz bardziej symboliczna. Na Soborze Laterańskim IV (1215 r.) zadecydowano, że wszyscy wierni mają obowiązek osobiście przynajmniej raz w roku wiernie wyznać wszystkie swoje grzechy kapłanowi. Później, już na Soborze Trydenckim (1545–1563), doprecyzowano, że obowiązek ten dotyczy jedynie grzechów ciężkich. Oczywiście chodzi o grzechy, których człowiek po dokładnym zbadaniu siebie jest świadomy. W roku 1304 papież Benedykt XI usankcjonował tzw. spowiedź generalną. Chodzi o spowiedź z całości życia, albo jakiegoś jego etapu, w której wyznajemy grzechy już wcześniej wyznane i odpuszczone. Spowiedź generalna jest nadal praktykowana i bywa pożyteczna w pewnych przełomowych życiowych momentach (np. przed ślubem czy święceniami). Średniowieczny Kościół rozwinął teologię sakramentu pokuty. Spierano się o rozłożenie akcentów. Święty Tomasz z Akwinu, jak zwykle, szukał mądrej równowagi. Akcentował, że na skuteczność sakramentu składają się zarówno elementy subiektywne, czyli akty samego penitenta: żal połączony z postanowieniem poprawy, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie, jak i element obiektywny, którym jest sakramentalne rozgrzeszenie. W porównaniu z pierwszymi wiekami Kościoła najważniejsza zmiana polegała na odejściu od przesadnego akcentowania uczynków pokutnych, jakby „wypracowywania” przebaczenia. Pozostałością po starożytnej surowej praktyce pokutnej pozostała teologia odpustów. Negowanie i obrona spowiedzi Marcin Luter, twórca reformacji, sam do końca życia spowiadał się. Ale w swoich pismach raz uznaje spowiedź za sakrament, raz ją odrzuca. Nie podobało mu się kościelne przykazanie nakazujące przynajmniej raz w roku spowiadać się. Tak mocno akcentował konieczność zaufania Bożemu miłosierdziu, że negował znaczenie samej absolucji i ludzkich wysiłków pokutnych. Jak w wielu innych sprawach, tak i w tej wylał dziecko z kąpielą. Kościoły wyrosłe z reformacji ostatecznie odrzuciły spowiedź. Wspomniany już Sobór Trydencki w odpowiedzi na reformację uporządkował nauczanie o spowiedzi. Potwierdził nauczanie św. Tomasza z Akwinu. Akcentował, że spowiedź jest sakramentem powtarzalnym, że rozgrzeszenia może udzielać tylko kapłan. Potwierdził znane już wcześniej rozróżnienie na żal doskonały (z miłości) i niedoskonały (z lęku). Do otrzymania rozgrzeszenia wystarczy żal niedoskonały. To nauczanie pozostaje nadal aktualne. Na Soborze Watykańskim II zwrócono uwagę na wspólnotowy wymiar sakramentu pokuty. Podkreślono, że spowiedź to nie tylko pojednanie z Bogiem, ale także z Kościołem. Utrzymano jednak jako podstawową formę sakramentu indywidualną spowiedź. Drugą formą jest pojednanie większej liczby penitentów wraz z indywidualną spowiedzią. Trzecia forma, czyli tzw. absolucja generalna, jest możliwa tylko w sytuacjach nadzwyczajnych. Jan Paweł II w adhortacji „Reconciliatio et paenitentia” (1984 r.) zwrócił uwagę, że spowiedź nie jest tylko rodzajem procedury sądowej przed trybunałem miłosierdzia, ale ma również charakter „leczniczy”. „Pragnę leczyć, a nie oskarżać”, mówi św. Augustyn. „To dzięki lekarstwu spowiedzi doświadczenie grzechu nie przeradza się w rozpacz” – komentuje papież. „Każdy konfesjonał to uprzywilejowane i błogosławione miejsce, w którym (…) rodzi się nowy, nieskażony i pojednany człowiek – pojednany świat!”. Spowiedź w wielu krajach przeżywa kryzys. Konfesjonały służą tam za schowki na szczotki i szmaty. Księża przestali spowiadać, więc ludzie przestali chodzić do spowiedzi. Zachodnia cywilizacja głównie przy pomocy armii psychologów i medialnych inżynierów społecznych dokonuje zastępczego świeckiego „rozgrzeszenia”. Wmówiono społeczeństwom i niestety także wierzącym, że są bez winy. Mówimy już tylko o słabości, o rozpadzie małżeństwa, wypaleniu, niedostosowaniu czy traumie z dzieciństwa. Tam, gdzie nie ma przyznania się do winy, nie ma też nawrócenia i spowiedzi. Wtedy zło staje się nieuleczalne.
Pismo nigdzie nie naucza o spowiedzi grzechów przed kapłanem. Po pierwsze, Nowy Testament nie naucza, że są kapłani w Nowym Przymierzu. Natomiast, Nowy Testament naucza, ze wszyscy wierzący są kapłanami. 1 Piotra 2:5-9 przedstawia wierzących jako „święte kapłaństwo” i „ królewskie kapłaństwo”. Objawienie 1:6 i 5:10 oba Spowiedź święta to obowiązek każdego katolika. Przebieg spowiedzi jest jednak do pewnego stopnia skodyfikowany, a formuła spowiedzi powinna być znana każdemu, kto chce przystąpić do tego sakramentu. Uczymy się jej przed Pierwszą Komunią Świętą, ale jak to w życiu bywa, wielu z nas później zapomina, jak się spowiadać i jak brzmi regułka spowiedzi. Tymczasem łatwo zapamiętać, jak przebiega spowiedź – tekst jest schematem rozmowy penitenta i kapłana. Tekst spowiedzi jest krótki i łatwy do zapamiętania. Sprawdź! Spowiedź nie jest niczym strasznym, a czas jej trwania przeważnie nie jest zbyt długi. Wiele zależy od tego, z iloma i jakimi grzechami przychodzimy do konfesjonału oraz jaki będzie przebieg rozmowy z księdzem i jego nauki. Formuła spowiedzi (tekst) jest bardzo krótka, ponieważ najwięcej czasu zajmuje właśnie wyznanie grzechów i nauka święta. Formuła spowiedzi. Sprawdź, jak się spowiadać i jaki jest przebieg spowiedziPrzed podejściem do konfesjonału, upewnij się, że jest w nim kapłan oraz, że nie spowiada innej osoby (np. z drugiej strony konfesjonału). Jeśli ksiądz czeka na penitenta, podejdź do i przeżegnaj się, mówiąc W imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego. z kapłanem. Powiedz: Niech będzie pochwalony Jezus datę ostatniej spowiedzi lub, jeśli jej nie pamiętasz, przybliżony czas, który od niej minął: Moja ostatnia spowiedź była…Autoprezentacja. Kapłan powinien wiedzieć z kim ma do czynienia (pozwala mu to ocenić grzechy i dobrać właściwą naukę). Powiedz, ile masz lat i jaka jest twoja sytuacja życiowa. Np. Mam 48 lat, jestem żonaty i mam dwójkę nastoletnich dzieci. Pracuję zmieniło się od ostatniej spowiedzi? To moment, w którym wskazane jest rozliczenie się z pracy nad ostatnio wyznawanymi grzechami. Np. Po ostatniej spowiedzi postanowiłem pracować nad grzechem lenistwa. Zacząłem więcej pomagać żonie i efektywniej {"params":{"source":"pt","show_thumbnails":true,"prev_id":"13842202"},"component":"gallery"}Wyznanie grzechów. Tutaj wymień grzechy, które popełniłeś od ostatniej spowiedzi. Ojcze, zgrzeszyłem…Postanowienie poprawy. Kiedy zakończysz wymieniać grzechy, powiedz: Więcej grzechów nie pamiętam. Za wszystkie grzechy żałuję i obiecuję poprawę. Proszę o rozgrzeszenie i z kapłanem, pouczenie. To moment, w którym ksiądz pouczy cię co do twoich grzechów. Może też wejść z tobą w dialog i dopytać o pewne kwestie, by lepiej je i rozgrzeszenie. Po zakończeniu dialogu i nauki, ksiądz nałoży na ciebie pokutę oraz wypowie formułę rozgrzeszenia: Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna, i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego. (w tym momencie ksiądz kreśli znak krzyża, a ty odpowiadasz: Amen).Po rozgrzeszeniu, ksiądz może powiedzieć: Wysławiajmy Pana, bo jest dobry. Wtedy odpowiedz: Bo Jego miłosierdzie trwa na koniec ksiądz powie: Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju. _Odpowiedz: _Amen. Możesz też powiedzieć: Bóg zapłać, odchodząc od spowiedzi można też pocałować stułę. Nie jest to jednak cała formuła spowiedzi, uwzględniająca także kwestie, które nie zawsze są wypowiadane. Wiemy, że spowiedź święta dla wielu osób jest stresująca. Nie przejmuj się, jeśli w jej trakcie zapomnisz jak się spowiadać i wypadnie ci z głowy regułka spowiedzi. Możesz wtedy mówić swoimi słowami albo poprosić o pomoc spowiednika. Najważniejsze w spowiedzi świętej jest szczere wyznanie grzechów, nauka i rozgrzeszenie, a formuła spowiedzi, tekst, jaki zostanie przez nas wypowiedziany, jest kwestią się spowiadać?Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera Jakie są grzechy nieczystości? Lista. Spowiedź z grzechu nieczystości, z tego co udało nam się ustalić powinna odbyć się jak najszybciej, po jego popełnieniu. Do wykroczeń, czyli grzechu nieczystości, wymagających wizyty w konfesjonale zalicza się przede wszystkim: masturbację i wszelki autoerotyzm, oglądanie filmówmaharet1092 20 września 2012, 21:14 Chodzi o to, ze nie mam ślubu kościelnego, a potrzebuję papierka by być mam zamiar sama od siebie nie mówić nic na temat seksu, ale boję się, ze spowiednik będzie drążył jakieś pomysły. Dołączył: 2009-08-11 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1215 20 września 2012, 22:09 (...)No ale dla mnie to straszna hipokryzja. Przed ołtarzem będziesz przysięgać, że zadbasz o katolickie wychowanie dziecka... Po co robić takie szopki...? Skoro jesteś niewierząca to trzeba było odmówić bycia chrzestną... Po co chrzcić dziecko skoro ma nie być wychowane w wierze...? Przecież to nie jest nie przyszło Ci do głowy,że jedna osoba w związku jest niewierząca, a druga wierząca? I co wtedy? Moja znajoma chodzi do kościoła i bardzo chciałaby ślub w kościele, ale jej facet był przeciwny i mają tylko cywilny. Co ma zrobić: rzucić mężczyznę, którego kocha z takiego powodu? Życie jest nieco bardziej skomplikowane niż się wydaje forumowym umoralniaczom Dołączył: 2011-04-28 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1089 20 września 2012, 22:15 pójdź do spowiedzi i powiedz prawdę... tzn te grzechy, za które na prawdę żałujesz i możesz uniknąć powtórzenia. jako że sex do tego nie należy, to po prostu przemilcz. ja przed ślubem poszłam do spowiedzi i po prostu z księdzem rozmawiałam, ale o tym że 5 lat "spółkowaliśmy" nie jestem złym człowiekiem? - nieskromnie powiem, że nie sądzęczy jestem złym katolikiem? - po prostu bardziej ochrzczone i wychowywane w tradycji. co do wiary będą miały swój wybór, jak troszkę ja przy córce 2 lata temu nie potrzebowałam zaświadczeń o spowiedzi od chrzestnych, a teraz przy synku i rdzice i chrzestni dostali cenzurkę do podpisania. Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:32 XXkilo napisał(a):bomboladaa napisał(a):dokładnie, po co sie bierzesz za bycie Matką Chrzestną? jestes Katoliczka ? kłamstwo za kłamstwem Cie ludziska dajcie spokój. Umoralniacze się znaleli, tylko mocherowych beretów Wam zyje "w grzechu" 7 lat i jestem od 2 matką chrzestna. Dla chrzesnicy zrobie wszystko, zajelabym sie nia jesli bylaby mialam jak osobiscie odebrac zaswiadczenia o chrzcie, mama mi odebrala. Nikt nie pytal o spowiedz, spowiadalam sie we wlasnym zakresie. Ja musiałam się spowiedzieć, żeby dostać karteczkę, że mogę zostać chrzestną. Oczywiście, musiałam też skłamać na temat seksu, bo inaczej ksiądz by mi nie pozwolił (tak było z moją ciocią, która miała być jako pierwsza chrzestną małego - katoliczka, ale ma nieślubne dziecko i ksiądz powiedział, że ona nie może być chrzestną). Cóż, tak już jest... A zrobiłam to, bo mnie poproszono. Co mówić? To zależy. Jeśli mieszkasz z jakimś facetem i ksiądz o tym wie, to chyba nie ma co kłamać. Ale powiedz, że "planujesz ślub kościelny, gdy będzie taka możliwość". A jeśli nie, to powiedz, ze seksu nie uprawiasz i już. Między nogi Ci nie zajrzy. maharet1092 20 września 2012, 22:34 Mam cywilny, ale ksiądz o tym nie wie, bo mnie nie zna. Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:38 maharet1092 napisał(a):Mam cywilny, ale ksiądz o tym nie wie, bo mnie nie na Twoim miejscu (w razie naciskania i drążenia) bym powiedziała prawdę, że masz cywilnego męża, bo to i tak pewnie wyjdzie w że póki co ślubu kościelnego nie bierzecie, bo dopiero zbieracie pieniądze, czy coś, ewentualnie że mąż ma rozwód i niestety, chociaż bardzo tego pragniesz, nie możecie. Ksiądz na 99% zrozumie i nie będzie robił problemów. Dołączył: 2012-06-01 Miasto: Poznań Liczba postów: 6326 20 września 2012, 22:50 Zaświadczenia o odbytej spowiedzi, ja nie wiem, co te klechy jeszcze wymyślą aby ludziom utrudnić życie... Salemka 20 września 2012, 22:55 Qwudy napisał(a):Spowiedź będzie nie szczera nie mówiąc o wszystkim...Salemka a kto teraz pełni obowiązki chrzestnej? Mało jest takich osób, bardzo mało. Ja mimo że chrzestną mam wierzącą jakoś nigdy mnie nawet do kościoła nie zaprowadziła. Elianaa napisał(a):Matyliano napisał(a):juz widze,jak wszystkie wierzace vitalijki przed zostaniem chrzestna ,leca szybko brac koscielny a potem co niedziela do 18 dzieciaka stukaja do drzwi i do kosciola targaja,albo umawiaja sie na wspolne czytanie biblii... no blagam. i nie znam żadnej matki chrzestnej ,ktora wypelnialaby ten obowiazek. nie te czasy .. Napisanie idealnie :)Dlatego mam wrażenie, że ten sakrament to tylko po to, żeby księdzu zapłacić i żeby rodzina dała prezenty. No bo przecież jaki inny cel tego wszystkiego w takim razie? I żeby było jasne - jestem agnostyczką i już dawno odsunęłam się od Kościoła i się z nim nie nie zależy mi na umoralnieniu, a ewentualnie skłonieniu do chyba nawet sama udzielałam się w Twoim wątku ;) ale nie skojarzyłam, że to Twój. Edytowany przez Salemka 20 września 2012, 22:57 Dołączył: 2012-06-04 Miasto: Warszawa Liczba postów: 1802 20 września 2012, 22:59 Salemka napisał(a):Qwudy napisał(a):Spowiedź będzie nie szczera nie mówiąc o wszystkim...Salemka a kto teraz pełni obowiązki chrzestnej? Mało jest takich osób, bardzo mało. Ja mimo że chrzestną mam wierzącą jakoś nigdy mnie nawet do kościoła nie zaprowadziła. Elianaa napisał(a):Matyliano napisał(a):juz widze,jak wszystkie wierzace vitalijki przed zostaniem chrzestna ,leca szybko brac koscielny a potem co niedziela do 18 dzieciaka stukaja do drzwi i do kosciola targaja,albo umawiaja sie na wspolne czytanie biblii... no blagam. i nie znam żadnej matki chrzestnej ,ktora wypelnialaby ten obowiazek. nie te czasy .. Napisanie idealnie :) Dlatego mam wrażenie, że ten sakrament to tylko po to, żeby księdzu zapłacić i żeby rodzina dała prezenty. No bo przecież jaki inny cel tego wszystkiego w takim razie? I żeby było jasne - jestem agnostyczką i już dawno odsunęłam się od Kościoła i się z nim nie nie zależy mi na umoralnieniu, a ewentualnie skłonieniu do niestety to wygląda. Żeby dziecko nie czuło się dziwnie, żeby nie czuło się odtrącone w czasie I komunii. Żeby miało co robić podczas religii, która w podstawówce chyba nie ma żadnego zamiennika. Żeby mogło mieć bierzmowanie i wziąć ślub kościelny. Żeby mogło bez problemów ochrzcić swoje dzieci. I tak w kółko ^^ Dołączył: 2011-04-03 Miasto: Łomnica Liczba postów: 142 20 września 2012, 23:13 Po pierwsze człowiek spowiada sie przed Bogiem a on jest wszędzie, a po drugie człowiek ma wolna wole sam decyduje o sobie i swoim życiu. Więc niech nikt nie w robi wyrzutów sumienia dziewczynie bo chce byc chrzestną. Może sie okazać ze będzie 100 razy lepsza matka chrzestna niż zagorzała katoliczka którą spełni swój obowiązek w kościele a potem kopnie dzieciaka w tyłek jak będzie potrzebował pomocy. unodostress 20 września 2012, 23:17 nic poza 'więcej grzechów nie pamiętam' nie przychodzi mi na myśl
Czy chrzestny musi iść do spowiedzi i przyjąć komunię? W prawie kanonicznym na próżno szukać odpowiedzi na to pytanie. Przepisów bowiem nie ma, ale jest za to niepisany obowiązek. Przy zgłoszeniu dziecka do chrztu rodzice otrzymują dla siebie i dla chrzestnych karteczki do spowiedzi. Owe karteczki podpisane przez spowiednika (spowiedź można odbyć w dowolnej parafii) należy dostarczyć przed ceremonią chrztu do księdza, który będzie udzielał sakramentu. Są one niejako dowodem, że wszyscy zainteresowani przystąpili do sakramentu pokuty i pojednania, a zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby w trakcie mszy świętej przystąpili także do sakramentu Eucharystii. Czy to konieczne? Oficjalnie nie, ale Kościół zachęca zarówno chrzestnych i rodziców do przyjęcia komunii świętej w intencji chrzczonego chrzestni oprócz karteczek spowiedzi muszą zazwyczaj dostarczyć również zaświadczenie ze swojej parafii zamieszkania, że są praktykującymi katolikami i mogą bez przeszkód pełnić funkcję chrzestnego/chrzestnej. Ponadto w niektórych parafiach zarówno od rodziców, jak i chrzestnych, wymaga się udziału w specjalnych naukach – katechezach przedchrzcielnych. Informator Jak odmawiać brewiarz?Brewiarz (inaczej: Liturgia Godzin) to nazwa codziennej modlitwy Kościoła katolickiego, oraz księgi liturgicznej, która służy do jej odmawiania. Do odmawiania brewiarza zobowiązani są kapłani wszystkich stopni oraz większość osób konsekrowanych. N... Warunki ślubu kościelnegoKto może zawrzeć związek małżeński w Kościele katolickim? Gdzie odbywa się ceremonia? Czy bierzmowanie jest niezbędne, aby wziąć ślub? Kiedy i gdzie należy zgłosić zamiar przystąpienia do sakramentu małżeństwa? Jakie dokumenty trzeba wówczas przyg... Anioł Pański onlineAnioł Pański to modlitwa maryjna, odmawiana w południe (czyli o godz. 12:00) na pamiątkę Zwiastowania Pańskiego. W niektórych regionach odmawia się ją również o godz. 6:00 oraz 18:00. W każdą niedzielę na Placu św. Piotra w Watykanie gromadzą się ... Czy można iść do komunii świętej bez odprawienia pokuty?Czy można iść do Komunii Świętej bez odmówienia pokuty? Jak najbardziej. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby przystąpić do sakramentu Eucharystii od razu po spowiedzi. Pokutę można zrealizować później, zwłaszcza że nie wszystkie zadawane przez spowi... Parafia, dekanat, diecezja - podział administracyjny kościołaW podziale administracyjnym Kościoła katolickiego podstawową jednostką organizacyjną jest parafia, nad którą pieczę sprawuje – mianowany najczęściej na czas nieokreślony – proboszcz. W kierowaniu parafią wspomagają go inni prezbiterzy (księża wika... Czym różni się zakonnik od księdza?W Kościele katolickim księdzem/kapłanem jest każdy mężczyzna, który przyjął sakrament święceń w stopniu większości przypadków przyjęcie święceń poprzedzone jest ukończeniem seminarium diecezjalnego (albo metropolitalnego). Wówczas a... Zobacz więcej Modlitewnik Zobacz więcej
gV1cAPe.